Emil ❤ 金色のコルダ

หลังจากกาคุเอ็นไซเราก็ได้มาลองเกมแนวนี้อีกรอบนึง

ที่เลือกเล่นเพราะ....

หื่น....

เอ้ย ไม่ใช่นะ

เพราะจากที่ได้ยินมาตัวละครแต่ละตัวมีความน่าสนใจอยู่ไม่น้อยเลย

แล้วเนื้อเรื่องของแต่ละคนก็ดีด้วย

เป็นเกมที่น่าสนใจมากเกมนึงเลยทีเดียว

เริ่มต้นกันที่

周藤 信彦
สุโด โนบุฮิโกะ

เนื้อเรื่องของเราจะเป็นเด็กนร.ม.ปลาย ที่มีคู่หมั้นแล้ว

ก็คือรุ่นพี่ไค อากิระ

แต่รุ่นพี่ไปเรียนที่อังกฤษ 1 ปี

แล้วก็ยังไม่กลับมาจนกว่าจะเดือน มิถุนา

ซึ่งตอนปัจจุบันเราจะเริ่มเล่นตอนเดือน 4

แต่รุ่นพี่ไคไม่ได้ติดต่อเรามาเกือบจะ 3 เดือนแล้ว

เราเองก็คอยฟังข่าวจากทางครอบครัวเค้ามาตลอดแต่ไม่เคยได้รับรู้อะไรเองเลย

ซึ่งตรงนี้เลยทำให้เราเกิดความไม่มั่นใจขึ้นมา

แล้วก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงด้วย

แล้วพอเปิดเทอมใหม่ เราก็พบกับอาจารย์ประจำชั้นคนใหม่



ซึ่งออกมาตอนแรกก็ดุเราเลย

ดูจากท่าทางแล้วคงจะเฮี้ยบไม่ใช่เล่น

ซึ่งก็เฮี้ยบจริงๆ อาจารย์สอนภาษาอังกฤษ

และก็ตั้งใจที่จะทำให้ห้องเราเก่งอังกฤษเป็นพิเศษด้วย TwT

แต่พอหลังชม.โฮมรูม

เค้าก็เรียกชื่อเรา บอกว่าสังเกตว่าท่าทางเราไม่ค่อยดี มีอะไรรึเปล่า

ที่เห็นก็เพราะทั้งห้องกำลังเรียนอย่างตั้งใจ

มีแต่เราคนเดียวที่เอาแต่เหม่อมองฟ้า

แล้วเราก็เลยตัดสินใจที่เล่าให้เค้าฟังเรื่องคู่หมั้นของเราที่เรากังวลอยู่

ซึ่งอาจารย์ก็รู้จัก และรู้ว่าเค้าอยู่ต่างประเทศตอนนี้

แล้วก็ฟังและคุยเรื่องของเราให้คำปรึกษาเรา

แล้วก็ทิ้งท้ายด้วยว่า ปรึกษาเค้าอีกก็ได้

ถึงแม้อาจารย์จะบอกว่าให้เราลองถามหรือติดต่อรุ่นพี่ไปเองมั่ง

แต่เราก็เลือกที่จะไม่ติดต่อแล้วก็ยังจะรอรุ่นพี่อยู่ดี

วันที่เราไปสายเพราะเจอพวกโรคจิตบนรถไฟ อาจารย์ก็ถามว่า

เจอเรื่องแบบนี้บ่อยรึเปล่า ให้ระวังตัวด้วย

เพราะเราน่ะ ดูไม่ค่อยระวังตัวมากเกินไป

ซึ่งตอนนั้นเราก็เริ่มรู้สึกแปลกๆกับคำพูดอาจารย์ขึ้นมานิดนึง

เย็นวันนึงเราก็เลือกที่จะไปชมรมศิลปะ

แต่เรากลับวาดภาพอะไรไม่ได้เลย

เพราะมีแต่ความทรงจำของรุ่นพี่มากมายเกินไปในห้องนี้

อาจารย์ชมรมก็บอกว่า

"การวาดภาพน่ะ มันบอกถึงจิตใจคนนะ"

เหมือนกับที่ตอนนี้เราไม่สามารถตัดสินใจว่าจะวาดรูปอะไรได้

มันก็แสดงถึงจิตใจของเรานั่นแหละ

พอออกจากห้องชมรมมา ก็เจอกับอาจารย์

เราก็บอกว่ารู้สึกไม่ค่อยดีเลยว่าจะกลับแล้ว

อาจารย์ก็แค่บอกว่าให้พยายามเรื่องการวาดรูปแล้วก็กำลังเดินจากไป

แต่ก็นึกขึ้นได้เลยหันกลับมาเรียกเรา คุยเรื่องรุ่นพี่ต่อ

"ถ้าเชื่อในตัวไคล่ะก็ ไม่เห็นจะมีอะไรน่าเป็นห่วงเลย"

"แต่...ใจเธอคิดอะไรอยู่"

พอเรามองหน้าอาจารย์เราก็ตอบอาจารย์ไปว่า

"บางทีชั้นก็รู้สึกว่า เป็นแบบนี้แหละดีแล้วมั้ง..."

"เป็นกังวลเรื่องคู่หมั้นอยู่ตลอดเวลาแบบนี้น่ะเหรอ"

อาจารย์น่ะบอกว่ายากที่จะตอบคำถามว่าคิดยังไงกับความสัมพันธ์ของเรา

เพราะความสัมพันธ์ของคนมันมากมาย

ในโลกนี้จะมีอยู่กี่แบบและมีแบบไหนบ้างมันยากเกินกว่าที่จะเข้าใจได้ทั้งหมด

แต่ก็บอกเราให้อย่าไปคิดอะไรมากมาย

"เพราะชีวิตเราไม่ได้มีอยู่แค่นั้น ยังมีคนอีกมากอยู่รอบๆตัวเรานะ"

ซึ่งหลังจากคุยกับอาจารย์ก็ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นได้บ้าง

มีวันที่เราออกไปข้างนอกกับเรียวโกะ เราก็ได้เห็นอาจารย์ในแบบชุดธรรมดา

แล้วก็พูดกับเรียวโกะว่าดูไม่แก่เท่าเหมือนตอนอยู่โรงเรียนเลย

เพราะจริงๆตอนนี้อ่ะ อาจารย์น่ะ 32 แล้วนะจ๊ะ

ซึ่งเราคิดว่าจริงๆแล้วอายุมากกว่านั้นด้วย - -

พออีกวันนึงเราจะต้องสอบ อาจารย์ก็เดินมาเรียกเราแล้วก็บอกว่า

"นี่ ชื่อไม่เขียนยังไงก็ 0 คะแนนนะ"

พร้อมยิ้มแล้วชี้มาที่กระดาษคำตอบของเรา

แต่ความสนใจเราไม่อยู่ที่นั่นหรอก

อยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของอาจารย์ตอนนี้มากกว่า

เหมือนรอยแหวนเลย

แล้วเรียวโกะก็เล่าเรื่องอาจารย์ให้เราฟังเรื่องอาจารย์ว่าได้ยินมาจากเพื่อน

พี่ชายของเพื่อนน่ะเป็นเพื่อนสมัยเรียนกับอาจารย์

เมื่อก่อนอาจารย์ไม่ได้เป็นแบบที่เห็นนี่เลย เมื่อก่อนอาจารย์หมั้นแล้วด้วย

แต่ว่าเลิกกันไปก่อน

ซึ่งพอหลังจากเกิดเรื่องนั้นก็เลยทำให้ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น

พอเรารู้เรื่องอาจารย์เราก็เลยเกิดความรู้สึกแปลกๆขึ้นมานิดหน่อย

ตอนเย็นเราก็ไปที่ชมรมเหมือนเดิม แล้วก็เจอกับอาจารย์ตอนเดินออกมา

แต่ไม่รู้ทำไม พอจะก้าวขาก็ดันลื่นพลาดเซล้มจะหงายหลังไปซะงั้น

พอรู้สึกตัวเราก็



อยู่ในอ้อมแขนของอาจารย์ซะแร้วววว

แล้วเราก็เลยได้รู้ว่า อาจารย์หล่อล่ำอกกว้างน่าซบขนาดไหน

(กร๊ากกก)

แล้วเราก็บอกว่าเราเจออาจารย์ด้วยนะที่หน้าสถานี ดูเด็กมากเลย

"อิมเมจเปลี่ยนไปเลยนะคะ"

แล้วก็ทำให้อาจารย์หัวเราะแล้วก็พูดว่า

"ก็ปกติเห็นแต่ตอนใส่สูทนี่นะ"

เรากำลังเป็นปลื้มที่อาจารย์ยิ้ม แต่พอเราทักเรื่องรอยแหวน

อาจารย์ก็เปลี่ยนอารมณ์กลายเป็นดุขึ้นมาทันที

แล้วบอกกับเราว่าเราไม่มีสิทธิ์ที่จะถามถึงแม้อาจารย์จะรู้เรื่องเราได้

"เธอกับชั้นจุดยืนมันต่างกัน"

"โอเคค่ะ เข้าใจแล้ว"

แล้วเราก็เดินกลับบ้านไป

แล้วเราก็ได้ข่าวจากที่บ้านตอนเช้าว่ารุ่นพี่ไคจะกลับมาจากอังกฤษเร็วขึ้น

พอเจออาจารย์ตอนกลับบ้านก็บอกว่าอยากคุยกับอาจารย์

อาจารย์ก็ถามว่ากลับไปที่ห้องเรียนมั้ย

เราก็จะขอคุยตอนระหว่างกลับบ้านแล้วก็ขอนั่งรถอาจารย์กลับซะเลย

อาจารย์ก็บ่นๆว่าเรานี่เป็นคนที่ชอบทำให้ลำบากใจจริงๆ แต่ก็ยอม

แต่พอเราเห็นเราก็โอ้วววว ท่าทางแพงนะเนี่ยรถสีเงินคันนี้

ในรถได้กลิ่นแบบเปปเปอร์มินท์ ทำให้ใจเต็นเล็กน้อย (โฮกกก)

เอื้อมมือมาใส่เข็มขัดนิรภัยให้เราด้วย

แล้วเราก็เลยเล่าให้ฟังว่ารุ่นพี่จะกลับมาแล้วเราก็ดีใจ

แต่อาจารย์ก็วางท่าเฉยชา เราก็เลยบอกว่าอาจารย์ทำไมเย็นชาจัง

ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ดูออกจะใส่ใจ แล้วก็ตั้งใจฟังกว่านี้

"จริงๆแล้ว ชั้นน่ะ อยากจะรู้จักอาจารย์มากกว่านี้นะคะ"

เราพยายามแทบตายแต่อาจารย์ก็ตัดบทแล้วก็ส่งเราลงหน้าสถานี

เรากำลังลากลับ แต่อาจารย์ก็เรียกเราหยุดไว้แล้วส่งกระดาษใบนึงให้

"อย่าเข้าใจผิดนะ ถ้ามีปัญหาอะไรอยากคุยก็ค่อยโทรเข้าใจมั้ย"

ได้เบอร์โทรแล้ว เย่ !!

หลังจากที่พ่อของรุ่นพี่มาหาที่บ้าน คุยกันเรื่องในอดีตและเรื่องเรากับรุ่นพี่

เราก็กลับขึ้นมาบนห้อง มองไปที่กระดาษใบนั้น

แล้วเราก็ตัดสินใจโทรไปหาอาจารย์

ตอนนี้เราไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เข้าใจความรู้สึก ตัวเอง

รู้แค่ว่าอยากจะได้ยินเสียงของอาจารย์ขึ้นมา

แต่เราก็เงียบ เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

อาจารย์ก็เลยบอกว่าให้ออกมาหน้าสถานีหน่อย มีเรื่องจะคุยด้วย

แล้วอาจารย์ก็เดินถือกาแฟมาสองแก้วให้เราแก้วนึง

แล้วเรียกเราขึ้นรถไป ถามว่าเราต้องการที่จะทำอะไรต่อ

"ช่วยพาชั้นไปที่ไหนซักที่เถอะค่ะ"

อาจารย์เลยพาเราไปที่สวนสาธารณะที่นึงซึ่งวิวสวยมาก

แล้วก็เหมือนตั้งใจจะถามเราว่า ทำไมถึงต้องเป็นชั้น....

"ไม่สนุกเลยนะที่พานักเรียนไปไหนมาไหนไปเรื่อยอย่างนี้"

"อายุเรามันห่างกันมาก ชั้นไม่เข้าใจความรู้สึกของเด็กรุ่นเธอเลย"

"ชั้นเอง...ก็ไม่เข้าใจอาจารย์เหมือนกันค่ะ"

"นั่นก็เพราะอาจารย์ไม่พูด ไม่บอกอะไรเลยไม่ใช่เหรอคะ"

หลังจากที่คุยกันซักพักเราก็บอกขอบคุณอาจารย์

แต่ก็มาคิดว่า เราตั้งใจโทรหาอาจารย์เพราะอยากจะทำอะไรกันแน่นะ

"บางที ชั้นอาจจะ ..... "

..... อาจจะอะไรล่ะ พูดออกไปไม่ได้

แต่อาจารย์ก็นิ่งเงียบซักแป๊บแล้วค่อยบอกมาว่า

"เธอคงแค่เหงาที่ต้องอยู่ห่างไคเท่านั้นแหละ"

แต่จริงๆแล้วเรายังสับสนในตัวเองอยู่มากๆเลยตอนนี้

และแล้วก็ถึงวันที่รุ่นพี่กลับมา

ทั้งๆที่เรากำลังดีใจมากมายที่รุ่นพี่กลับมา

แต่รุ่นพี่กลับทำลายความรู้สึกเราด้วยการขอยกเลิกการหมั้นซะ

เพราะบอกว่าไม่รู้สึกว่ามันแปลกๆเหรอกับการที่อยู่ด้วยกันเพราะเป็นคู่หมั้น...

"ไม่เข้าใจเลย...."

ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น วิ่งกลับเข้าบ้านแล้วร้องไห้อยู่คนเดียว

แล้วเราก็คิดถึงอาจารย์ขึ้นมา ....

"ขอปรึกษาเป็นครั้งสุดท้ายเถอะค่ะ"

อาจารย์เลยให้เรารอที่ห้องเรียนหลังเลิกเรียน

แล้วเราก็บอกว่ารุ่นพี่ถอนหมั้นเราแล้ว

"เพราะอาจารย์ให้คำปรึกษาเรามาตลอด เลยอยากจะให้รู้เรื่องนี้ด้วย"

อาจารย์ก็พยายามพูดว่ามันไม่มีทางอื่นเลยเหรอ

แต่เราก็เถียงว่ามันจบแล้วจริงๆ จบก็คือจบจริงๆ

เพราะ....

"ความรู้สึกของชั้นที่มีตั้งแต่แรก ... คืออาจารย์นั่นแหละ"

"เรื่องที่จะพูดมีแค่นี้ใช่มั้ย"

แต่เราก็ยังจะพูดต่อ

เพราะเราน่ะตอนที่ไม่รู้จะพูดกับใคร อาจารย์ก็เข้ามาตอนนั้น

คงจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ก็เลยทำให้เราชอบอาจารย์ขึ้นมา

แต่อาจารย์ก็ไม่ยอมรับ บอกกับเราว่ามันไม่ได้หรอก

"เข้าใจนะเรื่องที่เสียใจจากไค แต่ว่ามันเป็นไปไม่ได้"

อาจารย์กำลังจะเดินจากไป แต่ไม่

เราไม่อยากให้มันจบแค่นี้

เราเลยวิ่งเข้าไปกอดอาจารย์จากด้านหลัง

"ชั้น ... คิดแต่เรื่องอาจารย์เท่านั้นนะคะ"

"ที่ไม่เคยสบายใจเรื่องรุ่นพี่มาตลอด ไม่ว่ายังไงก็ไม่ดีขึ้น เพราะว่าชั้น ..."

".......อาจารย์ตั้งแต่แรกแล้ว"

อาจารย์สะบัดเราหลุดแล้วหันมามองเรา

"จริงจังรึเปล่า..."

"อาจารย์ ..."

"ชั้นน่ะเป็นคนขี้หึงมากนะ"

"ชอบผูกมัด"

"ถ้าตกลงรับแล้ว ก็จะไม่ปล่อยมือไปอีก"

"ถึงจะพูดแบบนั้น เธอยังจะพูดแบบเดิมรึเปล่า"

แต่ไม่ทันพูดตอบอะไร

...



ก็เป็นแบบนี้ซะแล้ว

หายใจไม่ออกเลยทีเดียว

=///////////////////=

... แล้วคืนนี้จะโทรหา

อาจารย์ปล่อยให้เรากลับบ้านไปทั้งๆที่ยังตื่นเต้นไม่หาย

แล้วอาจารย์ก็โทรมาชวนเราไปเดทคืนพรุ่งนี้

เราที่เห็นอาจารย์ตอนอยู่ในชุดปกติ แค่เปลี่ยนทรงผมกับเสื้อผ้าก็เคลิ้มซะแล้ว

แล้วอาจารย์ก็ชมเรากลับว่าเวลาเราใส่เสื้อผ้าธรรมดาก็ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น

"สวยดีนะ"

หลังจากนั้นก็พาเราไปขับรถเล่น

อาจารย์ก็บอกว่าสนใจเรามาตั้งแต่แรกแล้ว

"ไม่ใช่แบบรักชอบนะ แต่คิดว่าเป็นเด็กที่รับมือยากจริงๆ"

แต่ตอนที่เราพูดว่าเราเลิกกับไคแล้วก็เหมือนกับรู้ตัวว่า ดีใจขึ้นมานิดหน่อย

เลยตัดสินใจที่จะคบกับเรา

ทั้งๆที่พยายามข่มใจมาตลอด แต่พอตอนที่เราเข้าไปกอด

ก็รู้สึกเหมือนกับปีศาจในตัวเองจะตื่นขึ้นมา

ไม่ว่ายังไงก็ตามเพราะตัดสินใจไปแล้ว

ก็คงจะคบกันต่อไป

"แต่ต้องเก็บเป็นความลับรู้ใช่มั้ย เด็กดี"

"ค่ะ"

แต่พอมองหน้าอาจารย์แล้วมันก็ตื่นเต้นขึ้นมา

ไม่รู้จะทำหน้ายังไง

อาจารย์ก็ถอนหายใจนิดหน่อยแล้วถอดเข็มขัดนิรภัยออก

"อย่าทำตัวน่ารักเกินไปจะได้มั้ย มันลำบากใจ"

แล้วอาจารย์ก็หันมาจูบเรา

อย่างรุนแรงด้วย พูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว

"อาจารย์.....เหมือนคนละคนเลย"

"ก็เป็นเพราะเธอนั่นแหละ..."

"เธออยากรู้จักชั้นไม่ใช่เหรอ"

"ที่เคยบอกว่าชั้นสร้างกำแพงไว้ ... พอทำลายมันลงก็เป็นแบบนี้ไง"

"ต่อให้พูดว่าไม่อยากรู้แล้วก็สายไปแล้วล่ะ เพราะชั้นพูดไปแล้ว"

"ว่าตกลงแล้วก็จะไม่ปล่อยไปเด็ดขาด"

"...เสียใจทีหลังรึไง"

(ไม่มีทางซะหรอก)

พออีกวันอาจารย์ก็แนะนำอาจารย์ฝึกสอนในห้องเรียน

ซึ่งจากนี้ไป อากาเสะ จะเป็นอาจารย์ในชม.โฮมรูมและภาษาอังกฤษแทน

เป็นวันเดียวกับที่รู้เรื่องรุ่นพี่จะไปเรียนต่ออีกครั้ง

เราก็ไปเจออากาเสะกับอาจารย์ยืนคุยกันอยู่หน้าห้องพักครู

อากาเสะพุดคุยกับอาจารย์เหมือนกับรู้จักกันมาก่อน

ซึ่งอาจารย์ก็บอกว่า อากาเสะเคยเป็นลูกศิษย์เค้า

แล้วก็นอกเรื่องถามว่า

"ว่าแต่รู้เรื่องที่ไคจะไปเรียนต่อแล้วใช่มั้ย"

"ช็อครึเปล่า"

"ก็ ... นิดหน่อยค่ะ"

เพราะถ้าเราตอบว่าไม่รู้สึกอะไรเลยมันก็คงจะเป็นการโกหกล่ะนะ

"พูดตรงจังนะ"

อาจารย์ก็เลยแสดงอาการหึงนิดหน่อย

"นี่...คราวหน้าไม่มาที่บ้านเหรอ"

เพราะออกไปข้างนอกก็ไม่ได้ต้องระวังสายตาคน

แน่นอนว่าตกลงค่ะ

"เมื่อไหร่ดี"

"ชั้นน่ะ เมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ"

"งั้นคืนนี้ล่ะว่าไง"

"ไปได้ ไม่เป็นไรค่ะ"

โอ้โหทันทีเลยนะคะหล่อนนนนนนน

"งั้นก็ที่หน้าสถานีเวลาเดิมนะ"

พอไปถึงเราก็อึ้งเล็กน้อยว่าอยู่ที่นี่คนเดียวเหรอ อพาร์ทเมนท์กว้างขนาดนี้

อาจารย์เลยบอกว่าปัญหามันเยอะน่ะ

"พี่สาวก็แต่งงานออกไปก่อน หลังจากนั้นพ่อแม่ก็หย่ากัน"

"แม่ก็เลือกที่จะเป็นคนไป พ่อก็ไปซื้อแมนชั่นอยู่กับเมียน้อย"

"ตั้งแต่ตอนชั้นอยู่มหาลัยละล่ะ"

"ขอโทษนะที่ต้องมาพูดเรื่องแบบนี้ให้ฟัง"

"อ๊ะ ไม่หรอกค่ะ ดีใจด้วยซ้ำที่ได้ฟัง"

อาจารย์ก็หัวเราะ

"ชอบพูดจาน่ารักอยู่เรื่อยเลยน้า..."

แล้วก็กอดเรา

"นั่งที่โซฟาสิ เดี๋ยวเอาอะไรมาให้ดื่ม"

แน่นอนว่า แอลกอฮอล์ได้นิดหน่อยค่ะ เพราะคืนนี้ค้าง

อาจารย์ก็เล่าเรื่องรอยแหวนที่นิ้วนางนั่นให้ฟัง

ว่าเมื่อก่อนเค้าก็เคยมีคนที่ตั้งใจว่าจะแต่งงานด้วย เป็นนร.เหมือนกัน

แต่เพราะว่ามีคนรู้เรื่องว่าเค้าสนิทกับเด็กนักเรียนมากเกินไป ทำให้มีปัญหา

แล้วก็ต้องเลิกรากันไป

เราเองก็คิดว่าคงจะทำให้อาจารย์ลำบากอีกครั้งรึเปล่า

ก็เลยเข้าไปกอดอาจารย์

"ขอโทษนะคะ"

....

หลังจากนั้นเราก็ได้รู้ว่า อาจารย์หื่นม้ากกกกกกกกกกกกกกก

ตอนเช้าเราก็ตื่นมาเล่นแว่นของอาจารย์แล้วเค้าก็ตื่นมาเห็นพอดี

"อาจารย์ ถ้าไม่ใส่แว่นจะมองไม่เห็นเลยเหรอคะ"

"ไม่ขนาดนั้นหรอก ถ้าอย่างเธออยู่ใกล้ขนาดนี้ล่ะก็เห็นนะ"

"ลองใส่ดูอีกครั้งนึงสิ"

เราก็ใส่โดยดี

"อา...น่ารักจังน้า"



แล้วก็จูบเราเบาๆ

อาจารย์บอกว่าจะทำให้เรารู้จักอะไรใหม่ๆทั้งหมด

เริ่มจากเมื่อวานเป็นครั้งแรก แล้ววันนี้ก็จะมีครั้งที่สอง...

"ชั้นจะสอนให้นะ .... ที่โรงเรียน"

แต่แล้วเรียวโกะกับทาคามิก็มาพูดกับเราเรื่องของอากาเสะกับอาจารย์

"เค้าลือกันตั้งแต่แรกแล้วไง ว่าสองคนนี้คบกันอยู่น่ะ"

ทั้งสองคนก็เลยโดนอาจารย์อีกคนเรียกเข้าไปคุย

ซึ่งมาถึงตรงนี้ อาจารย์ก็เลยบอกกับเราว่า

เรื่องที่เล่าเมื่อวานว่าเคยมีปัญหารักชอบกับเด็กนักเรียน

คู่กรณีก็คืออากาเสะเนี่ยแหละ...

ตอนที่มาเป็นอาจารย์ที่นี่ปีแรกเค้าก็เป็นนักเรียนที่นี่

เราก็เริ่มโวยวายเพราะคิดว่าอากาเสะยังชอบอยู่นั่นแหละเลยเป็นข่าวยังงี้

แต่อาจารย์ก็ยังยิ้ม

"หึงเหรอ ..."

"มันแน่อยู่แล้วนี่คะ"

แล้วก็บอกว่าดีใจที่เราก็หึงเค้าบ้าง

เพราะเค้าเองก็หึงทั้งทาคามิและเรียวโกะอยู่แล้ว แน่นอน ไคไม่ต้องพูดถึงเลย

อีกวันนึงตอนเช้าเราก็เจอกับอากาเสะตอนไปโรงเรียน

อากาเสะจับได้ว่าเรามีกลิ่นเดียวกับในรถอาจารย์

"เธอเป็นอะไรกับอาจารย์น่ะ"

"ไม่เกี่ยวกับคุณนี่คะ"

อากาเสะก็เลยตอกย้ำเราตลอดเวลาว่า อาจารย์จะลำบาก

"เธอน่ะจะเป็นไงชั้นไม่รู้ แต่อาจารย์จะมีปัญหา"

แล้วก็กระแทกส้นสูงเดินจากไป

แต่เราคิดยังไงเราก็ล้มเลิกไม่ได้หรอก

แต่ยังไงเราก็ยังคิดวนเรื่องเดิมซ้ำๆ

"อาจารย์คะ ชั้นเป็นปัญหาใช่มั้ย จะลำบากใช่มั้ยคะ"

ซึ่งอาจารย์คิดซักพักก็เลยรู้ว่าอากาเสะไปพูดอะไรกับเรานั่นเอง

แล้วก็ลากเราไปหาอากาเสะแล้วบอกให้ชัดๆเลยว่ากำลังคบกันอยู่

"เค้าเป็นคนรักของชั้น"

"เพราะงั้นถ้าต่อไปมาพูดอะไรอีกล่ะก็ จะไม่ให้อภัยเด็ดขาด เข้าใจมั้ย"

ซึ่งอากาเสะเองก็กระแทกเสียงหน่อยแต่ก็เดินหนีจากไป

"ชั้นไม่อยากเริ่มต้นใหม่อีกแล้ว...."

"เธอเท่านั้น ที่จะไม่ปล่อยมือไป"

...หลังจากนั้นเราก็ไปที่บ้านอาจารย์อีกครั้ง

อาจารย์พูดกับเราตอนกำลังกอดเราว่า

"ถ้าเรียนจบแล้ว.... มาอยู่ด้วยกันมั้ย"

"ชั้นไม่อยากปล่อยให้เธอห่างไปแม้แต่นิดเดียว"

"อยากจะเห็นเธอแบบนี้ตลอดเวลา ... เพราะงั้น ถ้าเรียนจบแล้ว...."

"ค่ะ!!! ชั้นก็อยากอยู่กับอาจารย์!!!TwT"

หลังจากนั้นอากาเสะก็มาเคลียร์กับเราอีกในตอนเช้าเพื่อจะมาด่าแล้วก็บอกว่า

จะปิดเรื่องให้

"เพราะอาจารย์หรอกนะไม่ได้ทำเพื่อเธอ !!!"

เฮ่อ .... อย่างน้อยก็จบลงด้วยดีล่ะนะ

-------------------------------------------------------------------------

ไม่กี่ปีผ่านไป

เราก็ได้กลับมาที่โรงเรียนเดิมของเราอีกครั้ง ในฐานะของครูฝึกสอน

ตอนเลิกเรียนอาจารย์ก็เลยมายืนคุยกับเรา

ถามถึงว่าเราเตรียมการสอนพรุ่งนี้รึยัง

พอแสดงท่าทางว่ายัง อาจารย์ก็เลยดุเข้าให้

"โตป่านนี้แล้วยังจะทำแบบนี้อีก เดี๋ยวเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้นักเรียนนะ"

"แหม อาจารย์ก็อย่าว่าชั้นแบบนี้ให้นักเรียนเห็นด้วยละกันนะคะ"

อาจารย์ก็เลยหยุดแล้วก็ยิ้มมองหน้าเราแป๊บนึง

"เรื่องที่จะพูดไม่ได้มีแค่นั้นนะ มานี่หน่อยสิ"

ระหว่างที่เดินไปตามทางในโรงเรียน คิดถึงอดีตตอนสมัยเรียน

อาจารย์ก็ถามๆเรา คุยกับเราไปเรื่อยๆตลอดทาง

"อาจารย์ดูสนุกกับโรงเรียนดีนะคะ"

"ชั้นเริ่มจะเข้าใจความรู้สึกอาจารย์อากาเสะขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ"

อาจารย์ก็ทำหน้าไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่

"เธอกับเค้ามันต่างกันนะ"

"ตอนนั้นอาจารย์อากาเสะพูดกับชั้นว่า ผู้หญิงไม่มีแสน่ห์แบบนี้ดีตรงไหน"

อาจารย์ก็ยิ้มแล้วบอกว่า

"จิตใจคนเรามันตัดสินกันที่ความสวยภายนอกไม่ได้หรอกนะ"

"อาจารย์...."

อยู่ๆอาจารย์ก็หยุดเดินแล้วพูดว่า

"เปลี่ยนใจแล้วล่ะ"

"ตอนแรกคิดว่าจะพูดเรื่องนี้ตอนกินข้าวคืนนี้ที่โรงแรม"

"แต่ว่าไม่รอถึงตอนนั้นแล้วดีกว่า"

"รับนี่ไปสิ"

อาจารย์ยื่นกล่องเล็กๆกล่องนึงมาให้เรา เปิดดูข้างในแล้วก็เจอกับ....

"...แหวน..."

"นี่น่ะ ... เรียกว่าแหวนหมั้นนะ"

"ชั้นอยากจัดพิธีภายในปีนี้..."

"โกหก..."

ตอนที่ไม่เชื่อสายตาตัวเองอาจารย์ก็ยิ้มแล้วจับมือเรา



"ไม่ได้โกหก ถ้าคิดว่าเชื่อไม่ได้ จะลองสวมดูมั้ยล่ะ"

ตอนนี้แหวนเพชรเล็กๆวงนั้นอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเราแล้ว

"อ๊ะ ... พอดีเลย"

"ไม่มีส่วนไหนในร่างกายเธอที่ชั้นไม่รู้จักหรอก"

=//////////=

"(ชื่อเรา) .... ชั้นรักเธอ"

"อยู่กับชั้นตลอดไปเถอะ"

ไม่เคยจะดีใจเท่านี้มาก่อนเลยจริงๆ ในชีวิตนี้

แล้วเราก็โผเข้ากอดอาจารย์

"อาจารย์ ขอบคุณค่ะ"

"เฮ่อ.... เธอนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆนะ...."

"อาจารย์ก็เหมือนกันค่ะ"

"นี่... ว่าแต่ เธอคิดจะเรียกอาจารย์ไปถึงเมื่อไหร่กัน..."

"งั้น ...."

"ขอบคุณนะคะ โนบุฮิโกะ..."

~Happy End~

Ai Kawashima - Dear


ps. แถม

คราวหน้าคาดว่าจะเป็น.....



ยูสะ ทาคุมิ~~~~~~

อ๊ากกกกก ตรูคลั่งงงง

ชอบนายนี่มากๆเลย เลวดี

ชอบจัดขนาดคลั่งยอมนั่งเสียเวลาวาดรูปลงสีอยู่จนตี 4

แถมลืมลงสีนาฬิกาอีก อีบ้า~~!!!

วะฮ่าๆๆ

เกมนี้ทำคนเสียสติได้จริงๆให้ตาย