วันที่ 5 สิงหาเมื่อปีที่แล้ว

เรายืนอยู่บนเวทีประกวดด้วยความคิดที่ว่า

อย่าให้ได้เลย อยากกลับบ้าน

เราเหนื่อยเหลือเกิน

แล้วเราก้เข้า 6 คนสุดท้าย

ตอนตอบคำถาม

เราตอบให้มั่นใจให้แรงที่สุดเท่าที่ว่าได้

และเป็นตัวเรามากที่สุดเพราะคิดว่า เราจะได้ไม่ได้

แล้วเราก็ติด 1 ในสาม พร้อมกับคำถามที่ได้ยินมากมายว่า

ทำไมคนที่ตอบคำถามได้ดีที่สุด ถึงไม่ได้ล่ะ

นั่นดิเนาะ

เราได้เงินรางวัล 5 แสนบาทกลับมา

1พร้อมกับยกเลิกสัญญาโมเดลลิ่งที่เชียงใหม่

แล้วชีวิตกรุงเทพก้เริ่มต้นขึ้น

วันที่ 6 สิงหาเวลา 2 นาฬิกา

เป็นเวลาที่เราพึ่งได้กลับถึงโรงแรมที่พัก

เพื่อต้องเก็บของทั้งหมดย้ายห้องไปห้องใหม่

โดยที่เพื่อนคนอื่นนอนที่เดิมและตอนเที่ยงก็เก็บของออกจากที่พักไป

เวลา 3 นาฬิกาเป็นเวลาที่เราเก็บของจากห้องเดิมเสร็จ และย้ายไปห้องใหม่

ตี 4 คือเวลาที่ช่างแต่งหน้านัดให้ไปแต่งหน้า

เราเลยเดินไปที่ห้องพักของพี่ช่างแต่งหน้า

แล้วนอนหลับคาโซฟาให้พี่เค้าแต่งหน้าอย่างงั้น

จนเหลือแค่แต่งรายละเอียดตาเลยต้องตื่น

ตอนเช้าเราต้องไปรายการผู้หญิงถึงผู้หญิง เพื่อไปอวดตาแดงๆว่า ยังไม่ได้นอน

ตอนสายต้องกลับมากินข้าวมื้อแรกของนางงามทั้งๆที่ไม่ได้อยากกินเลย

อยากนอนจะตายอยู่แล้ว

เราได้พักผ่อนเมื่ออยู่กับพี่ใหญ่ และไม่ได้พักผ่อนและไม่ได้ทำตัวสบายเลยเมื่ออยู่กับอีแก่

เราอยู่ห้องเดียวกับนิค

และได้เปิดเผยความรู้สึกกันว่าไม่ได้อยากมายืนอยู่ตรงนี้เลย แต่จำเป็นต้องอยู่

เราระบายความในใจกันจนได้สนิทกัน และได้รับรู้ว่า

น้องสาวคนนี้ไม่มีพิษมีภัยกับเราเลย

1ปีที่ผ่านมาเราโดนอีแก่ใส่ร้ายป้ายสี

เราโดนคนมากมายใช้เป็นตัวหมากเดินเพื่อให้เค้าประสบความสำเร็จ

เราโดนป้ายความผิดมากมาย และเราก้ไม่เถียงไม่พูด

เราได้งาน และโดน บีอีซี ปฏิเสธงานไปมากมาย

เนื่องจาก บัดเจ็ทไม่สูงค่าพอสำหรับตำแหน่ง

ทั้งๆที่เรายอมรับว่าเราเป็นมือใหม่ในวงการ

เราโดนตั้งคำถามว่า เงินรางวัลจะเอาไปทำอะไร

หลังจากที่เราได้เงินรางวัลเราก็ได้ให้โม และให้แม่ไปอย่างที่เราคิด

แต่แม่เหลือเงินไว้ให้เราใช้ สองหมื่นห้า

เป็นทุนในการเริ่มต้นใช้ชีวิตด้วยตัวเอง

สามเดือนผ่านไป

เดือนแรกได้เงิน 8 พันบาท

เดือนที่สอง และสามรวมกันได้ 7 พันบาท

คนที่ทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟยังได้เงินเดือนมากกว่าเรา

แต่เราได้คำตอบจากทางนรกว่า

เอาเงินรางวัลมาหารเป็นเงินเดือนสิ

ได้เดือนละตั้งกี่บาท

แล้วจะถามว่าจะเอาเงินรางวัลไปทำอะไร ... เพื่อ !?

เรามีชีวิตอยู่โดยไม่มีงานรองรับเหมือนที่ทางนั้นพูดไว้

ใช้ชีวิตนอนรองานไปวันๆ

เราได้รับข้อเสนอเรื่องงานเข้ามามากมาย

แต่โดนปฏิเสธกลับไปเหมือนตัดแขนขาเราไปทั้งหมด

ชีวิที่เคยอยู่บ้านอย่างมีความสุขต้องมาจบลงอยู่ที่ความเดียวดาย

พร้อมกับความทรมาน

จากที่เคยคิดว่าจะหาเงินช่วยที่บ้าน

กลับกลายเป็นต้องอยู่กินอย่างประหยัด

และยังต้องขอเงินแม่อยู่ทุกเดือนเพราะเงินไม่พอใช้

เรากินมาม่าเป็นอาหารหลัก

ไม่ออกไปเที่ยว ไม่ซื้อเสื้อผ้า

เพราะไม่อยากใช้เงินฟุ่มเฟือย

แต่เงินก็ไม่พอใช้กินอยู่และจ่ายค่าหอ

งานการ์ตูนและการพบเจอเพื่อน

เป็นความสนุกสนานที่ช่วยคลายความเหงาเราไปได้ในช่วงเวลาที่อยู่กรุงเทพ

สังคมหลอกๆที่เราเจอ การปั้นหน้าใส่กันฝังลงในสมอง

ทำให้เป็นสิ่งที่เราทำจนเคยชิน พร้อมทั้งการโกหกหน้าตายด้วย

เหลือความจริงใจไว้ในบล็อก เพื่อให้เพื่อนๆที่รู้จักตัวตนของเรา

ได้รับรู้ว่าเราไม่เคยเปลี่ยนไป

มีคนพูดมากมายว่าเราได้ตำแหน่งมาเพราะความรู้ความสามารถ

แต่โดนปิดกั้นไม่ให้เอาไปใช้

ข่าวลือต่างๆว่ามีการล็อกตัว ก็ยังคงมีอยู่ทุกปี

เงินเดือนที่ปีก่อนๆเคยได้รับ ปีของเราก็ไม่ได้รับ

เราไปแคสงาน และได้งาน แต่โดนบีอีซีเด้งงานเรากลับทุกอัน

ด้วยเหตุผลเดิม ทั้งๆที่เศรษฐกิจเป็นแบบนี้

ในเมื่อเค้าสามารถเสียเงินน้อยกว่าจ้างคนที่เทียบเท่ากับเราได้

คิดว่าเค้าจะเลือกเรางั้นเหรอ

1ปีที่ต้องอยู่ไกลบ้าน

นั่งมองฟ้ากว้างๆอยู่ริมระเบียง

เพื่อให้วันๆนึงผ่านไป

ช่วงนึงก็ได้บีช่วยเอาเกมมาให้เล่น

เผื่อให้ใช้ชีวิตผ่านไปได้วันๆ

สัญญามัดตัวให้กระดิกไปไหนไม่ได้ ได้แต่นอนรองาน

ทำงานอะไรไม่ได้นอดจากฟรีแลนซ์ ... แล้วจะทำอะไรดีนะ

ออกไปข้างนอกต้องระวังสายตาคน

และระวังรักษาภาพ

มีแฟนก็ต้องทำเหมือนไม่มี

โกรธก็ต้องทำเหมือนไม่โกรธ

สุภาพอ่อนน้อมเรียบร้อยตลอดเวลา

ยิ้มทั้งๆที่เกลียดคนที่อยู่ข้างหน้านี่จะตายอยู่แล้ว

ให้คนมองว่าสูงส่ง แต่ความจริงเบื้องหลังสุดแสนจะต้อยต่ำ

พอครบ 1 ปีที่อดทนมานาน

ทำให้รู้สึกได้เป็นอิสระอีกครั้ง

สิ่งที่สูญเสียไประหว่าง 1 ปีมานี้ คือคนที่ไม่เห็นความสำคัญจริง

และคนที่ไม่ยอมรับในสิ่งที่ตัวเราเป็น

แต่ได้เพื่อนคนที่แสดงให้เห็นว่าไม่ได้มองเราที่รูปลักษณ์

และเงินทอง

แต่มองเราที่เป็นตัวเรา

ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเพื่อนในวงการ์ตูน เราพูดได้เต็มปาก

ในทางกลับกันก็ได้เห็นคนที่พยายามเข้ามาเพราะชื่อเสียง

คนที่เคยเกลียดเราจะเป็นบ้าเป็นหลัง กลับทำดีด้วยแถมเข้ามากอด

ยิ้มแย้มพูดด้วยเหมือนไม่เคยมีอะไรผิดใจกัน

1ปีที่ผ่านมาสอนให้รู้จักโลกความเป็นจริง

สอนให้เห็นตัวตนที่แท้ตจริงของ คน หลายๆคน

และสอนให้เกลียด คน อย่างจริงจัง

และรัก คน บางคนอย่างจริงจัง

รักษาไว้ซึ่งเพื่อน

และทำให้เหลือความคิดที่ว่า แม่ และเป้ คือสิ่งสุดท้ายในชีวิตที่ทำให้มีชีวิต

สอนให้คิดว่า ชีวิตมีค่าเพียงเพื่อครอบครัว และไม่มีค่าในสังคมเลย

สอนว่าใบปริญญาทำให้คนมองว่าเป็นคนเก่งได้ โดยที่เราไม่ต้องทำอะไรกับมัน

สอนให้รู้ว่าเชียงใหม่คือที่ที่อบอุ่นที่สุด

สอนให้รู้ว่าทุกคนแม้แต่เพื่อนที่คิดว่าจะไม่หักหลัง ก็มองเราเป็นคู่แข่ง

และพร้อมจะเหยียบย่ำเราลงได้ตลอดเวลาถ้ามีโอกาส

ช่วงประกวดของปีใหม่ เกิดการปฏิวัติ ซึ่งถ้าพูดจริงๆ

คือการตัดหางปล่อยวัดมากกว่า

รุ่นพี่และคนอื่นๆที่ไม่มีชื่อเสียง ต้องหลีกทางให้หมด

ขนาดใส่ชุดราตรีเดินเข้ไปห้องแต่งตัวยังต้องโดนสตาฟตรวจว่าเป็นใคร

นั่งแต่งหน้ารองพื้นอยู่ก็ต้องมาโดนไซโคอยู่ชข้างหลังว่า

นางงามปีนี้ป็นเมนหลักนะคะ

ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับงานเลย

แตพอจะกลับก็มาสั่งให้อยู่จนจบงาน

ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยสนใจ***อะไรในตัวกรูเลย

แถมยังพูดว่า ระวังมีผลต่องานหนูนะคะ

แล้วก่อนหน้านี้เคยใส่ใจกรูเหรอ

อ๊ะ เริ่มแรง ไม่ได้ เดี๋ยวเค้าหาว่าเป็นนางงามมาได้ไง

อะแฮ่ม...

ไม่เคยได้รับการติดต่อและไม่เคยได้ไปแนะนำรุ่นน้อง

แถมสื่อก็ด่าชิบหายวายวอด

อ๊ะ หลุดอีกแล้ว

ขอโทษค่ะๆ

แต่ถ้าใครอยากอ่านความจริงขอให้ไปอ่านที่ บางกอกทูเดย์ฉลับวันที่ 5-6 สิงหาคมนะคะ

ได้อ่านความจริงกันถ้วนหน้า

เวทีนี้ใสสะอาดไม่มีการล็อก

แต่เงินรางวัลที่ 1 7ล้าน

ที่สองได้แค่สามแสนและลดหลั่นกันลงมา

สรุปว่า อันดับรองๆนะคะ

ถูกส่งมาเป็นเพียงตัวประกอบเพื่อให้คนเยอะเพื่อเอาไปแข่งกับช่อง 7 ค่ะ

พุดตรงๆเลย

เงินรางวัลเค้าก็ให้เท่านั้นล่ะค่ะ

ถือว่าเป็นค่าจ้างตลอดปีนี้เพื่อให้ไปโชว์ตัวร่วมกับที่ 1

ที่ ... ขอโทษนะคะ ตอบคำถามไม่รู้เรื่องเลยค่ะ

เอางี้ละกัน

ตอนประกาศ 10 คนสุดท้าย น้องธัญญาก็หลุดไปแล้วคนนึง

พอประกาศห้าคนสุดท้าย เค้าก็มองหน้ากันทั้งโต๊ะว่า คนนี้เข้ารอบมาด้วยได้ไง

พอประกาศว่า เจมี่ ได้ที่ 3

ทุกเคนก็มองหน้ากันอีกครั้งว่า นี่นะสองคนที่เหลือ

มิ้มหมายเลข 21 ตอบคำถามดีที่สุดใน 5 คนค่ะ

แต่กลับได้เป็นแค่ตัวประกอบ

.... น่าสงสารนะคะ

ต้องเสียเวลา 1 ปี

เป็นตัวประกอบให้คนที่ไม่ได้ดีเด่นไปกว่าพวกน้องๆเลย ยกเว้นเรื่องอำนาจ

ขอให้ทุกคนทีได้ตำแหน่งรอง มีอะไรในชีวิตที่ดีกว่าพวกรุ่นแป้งละกันนะคะ

เอาล่ะค่ะ หลังจากกลับมาที่บ้าน

ก็ได้ระบายทุกสิ่งทุกอย่าง ได้กรี๊ด ได้กรีดร้องอย่างสาสมใจให้กับควาเมป็นอิสระอีกครั้ง

ต่อไปนี้จะได้เริ่มต้นก้าวเดินใช้ชีวิตตามทางที่ตัวเองต้องการจริงๆซักที

อาจเป็นคนไม่มีอำนาจ แต่อย่างน้อยก็มั่นใจว่ามีความสามารถ

และรับรู้ซึ้งแล้วถึงความโหดร้ายและความฉ้อโกงของหลายๆคน

พิสูจน์มาหมดแล้วค่ะ

ความแรงของเรามันยั้งไม่อยู่หรอก

ถามว่าเวทีนี้ให้อะไรแป้งบ้าง

ตอบได้เต็มปากเต็มคำเลยค่ะว่า

ทำให้ได้เรียนรู้ความเลวของคนได้โดยแท้จริง

สอนให้โกหกเก่ง และสอนให้เป็นคนที่ไหลไปกับสังคมพวกนี้ได้

เอาล่ะค่ะ พอหมอปากหอมคอ

เดี๋ยวจะหาว่าแป้งจะเขียนหนังสือแฉ

(ซึ่งจริงๆก็เป็นหนึ่งในโปรแกรมที่ตั้งใจทำหลังหมดวาระ)

ถ้ามีโอกาสได้เขียนจริงๆ

ทำแน่ค่ะ

โดนสื่อบอยคอตอย่างเดียวไม่พอหรอกค่ะ

ต้องให้ได้รุ้ความจริงของภายในมากกว่านี้ว่ามันเน่าแค่ไหน

จะได้รุ้กันซักทีว่าทำไมถึงไปมิสเวิร์ลแล้วไม่ได้อะไรกลับมาเลย ...

ขอไว้อาลัยให้กับน้องตัวประกอบทุกคนด้วยนะคะ

ต่อไปต้องทนทรมานอีก 1 ปี ขอให้อย่างน้อยสัญญาแค่ 1 ปีละกันค่ะ

แต่เอ๊ะ ได้ข่าวว่าเซ็นสัญญา 2 ปีไปเรียบร้อยแล้วทุกคน

ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งกับน้องๆทั้ง 30 คนด้วยค่ะ

....

โชคดีและลาก่อนนะคะ ต่อไปนี้ไม่ข้องเกี่ยวอีกแล้วค่ะ

หมดสัญญาอย่างแท้จริง

ใครอยากให้เขียนหนังสือแฉ ยกมือโหวตด้วยนะคะ

เผื่อจะเป็นความฝันที่เป็นจริง

ที่คนนอกวงการควรได้รับรู้

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจที่ทำให้ยังมีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้

และขอบคุณสำหรับทุกความไม่จริงใจที่ได้รับที่ทำให้ได้รู้ว่าพวกคุณตอแหลได้ขนาดไหน

อ่ะ แรงอีกละ ปรับอารมณ์แป๊บนะคะ

อะฮึ่ม...

ขอบคุณที่ทำให้กลายเป็นคนมีความอดทนสูงได้จนถึงตอนนี้ค่ะ

1 ปีที่ผ่านมาทำให้ได้เรียนรู้ว่า

ไม่ควรเอาชีวิตที่มีค่าไปทิ้งแบบนี้เลย

ขอบคุณจากใจที่สอนได้ซึ้งขนาดนี้ค่ะ

ดีใจที่ได้เป็นอดีตค่ะ

Edit : เพิ่มเติมข้อมูล

http://www.bangkok-today.com/bkk.content.php?bkk=1,1,0,4765

ขอบคุณเจย์มากจ่ะ