2008/Nov/16

เนื่องจากการดำเนินเรื่องจะไหลไปเรื่อยๆ ไม่มีความแตกต่างจนกระทั่งตอนที่ 30
มีแค่เราจะเพิ่มค่าความชอบให้ใครมากที่สุด เพราะงั้นจะขอเล่ารวมเลยนะคะ

เปิดเรื่องมา ตัวเราจะเป็นครูที่จะเข้ามาสอนใหม่ที่โรงเรียน Gekkashu Gakuin
แต่ตัว ผอ.ไม่ได้มาต้อนรับเรา เป็นอาจารย์ใหญ่ผู้หญิงแทน

"เค้าบอกว่าอยากมาต้อนรับเองแต่วันนี้จะมาช้าหน่อยน่ะค่ะ"

จากนั้นก็มีเสียงคนเคาะประตู

"ขออนุญาตครับ"

พอเปิดมาก็เป็นหนุ่มหน้าสวยผมทองเดินเข้ามา
เป็นผู้ชายที่ดูดีมากเลยทีเดียว

"อาจารย์คิเคียวคะ นี่คือคนที่จะมาเป็นผู้ช่วยสอนคุณตั้งแต่วันนี้"

ส่วนทางเราที่กำลังโดนดวงตาสีม่วงดึงดูดอยู่นั้นก็ยังยืนนิ่ง

"สวัสดีครับ ผม โฮโช คิเคียว ยินดีที่ได้รู้จัก ฝากตัวด้วยนะครับ"

อาจารย์คิเคียวพูดเป็นภาษาญี่ปุ่นแต่ยื่นมือขวาออกมา

"ฝากตัวด้วยค่ะ"

ทางเราก็ยื่นมือออกไปบ้าง
อุ...มือเย็นจัง

"เห็นแบบนี้แต่ผมเกิดในญี่ปุ่น เป็นคนญี่ปุ่นโดยสัญชาตินะครับ"

อาจารย์พูดยิ้มๆ
อาจารย์ใหญ่ก็เริ่มอธิบายว่า

"โรงเรียนนี่เป็นโรงเรียนในเครือตระกูล โฮโช เพราะฉะนั้นจะมีคนในตระกูล มาอยู่ที่นี่มากพอสมควร"
"อาจารย์คิเคียวก็เป็นหนึ่งในนั้น"

"เพราะงั้นถ้าเรียกด้วยนามสกุลคงจะงง ช่วยเรียกด้วยชื่อตัวด้วยนะครับ"

หืม...

"ถ้างั้นไปที่ห้องเรียนกันเถอะครับ"

"ค่ะ"

แล้วเราก็ถือข้าวของเดินตามหลังอาจารย์ไป
โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนเก่าแก่เพราะฉะนั้นมีการรีฟอร์มหลายครั้ง
แต่ก็ยังเต็มไปด้วยบรรยากาศของประวัติศาสตร์ ... คิดไปเองรึเปล่านะ

"มาที่นี่เป็นครั้งแรกเหรอครับ"

"มาตอนสอบครั้งนึงแล้วค่ะ"

"แค่นั้นเหรอครับ ?"

"...? ค่ะ..."

ถามแปลกๆแฮะ
ตั้งแต่เราเดินเข้ามาก็ยังรู้สึกแปลกอยู่
เพราะถึงตึกเรียนจะดูทันสมัยหรูหราไฮโซ แต่ก็ยังรู้สึกถึงความเก่าแก่ ?
แถมอาจารย์คิเคียวยังพูดแปลกๆอีกว่า
ที่เรารู้สึกถึงบรรยากาศแบบนี้แสดงว่าเรามีความเกี่ยวข้องกับที่นี่
เพราะงั้น เราถึงเป็น "ความหวัง" อย่างนึง

"ผมเป็นอาจารย์ประจำชั้นปี 2 ห้อง 1 ตั้งแต่วันนี้ไปคุณจะเป็นผู้ช่วยสอนของผม"

แล้วอาจารย์ก็พาเดินเข้าห้องเรียนไป
แล้วเริ่มอธิบายแนะนำตัวเรา
นักเรียนก็ดูตั้งใจฟังอาจารย์คิเคียวกันมากเลย
โดยเฉพาะเด็กคนนั้น...
ถ้าดูตามเลขที่นั่งก็... "โฮโช อายาเมะ" อืม คนของโฮโชเหมือนกัน...
ทันใดนั้นอายาเมะก็หันมามองเราพอดี เราก็หลบตาโดยไม่รู้ตัว

"อรุณสวัสดิ์ คิเคียวจัง~ ขอโทษที่มาสายนะ !"

เสียงประตูเปิดดังมาจากด้านหลังเรา

"พี่สาวคนเมื่อวานไม่ยอมห่างเลยอ้ะ ... เอ๊ะ ที่นี่ก็มีพี่สาวคนสวยด้วยนี่นา"

แวบแรกที่เห็นเป็นเด็กหนุ่มผมสีแดง ตาโต หน้าตาดูน่ารักเหมือนเด็กผู้หญิง

"ตั้งแต่วันนี้ห้องเรียนของเรามีผู้ช่วยอาจารย์ประจำชั้นนะ นี่ อาจารย์คิริฮาระ "

"เห... คนนี้เหรอที่เค้าร่ำลือกัน...."

ร่ำลือ ....?

"ผม คุโรซากิ โทโมเอะ นะ"

"ชื่อตัวน่ะ ชื่ออะไรเหรอ ?"

"... ทามามิ"

"ทามามิจัง ? ชื่อน่ารักจัง"

"โทโมเอะ .... นี่อยู่ในชั่วโมงเรียนนะ"

โทโมเอะไม่ฟังอาจารย์คิเคียวเหมือนกับไม่สนใจเดินเข้ามาคุยกับเราใหญ่
เอ๊ะ ....ตาของเด็กคนนี้ .... สีตาสองข้างไม่เหมือนกัน...
โทโมเอะคุงก็เริ่มพูดต่อ

"ทามามิจังก็ชอบผมเหมือนกันใช่มั้ย ?"

"หะ...พูดอะไรน่ะ.."

"โทโมเอะ"

พอเสียงเรียกนี้ดังขึ้น ทุกอย่างในห้องก็เงียบสงบทัีนที
อายาเมะคุงหันมาจ้องมองทางนี้เงียบๆโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน

"นั่งที่ซะ"

แค่นั้นโทโมเอะคุงก็เดินไปนั่งที่อย่างสงบไม่พูดไม่เถียงอะไรซักคำ
อืม... โฮโช อายาเมะ... หัวหน้าห้องเหรอ ?
แต่หัวหน้าห้องมีอิทธิพลขนาดนี้เลยเหรอ...
จากนั้นอาจารย์คิเคียวก็เริ่มให้เราพูดคุย และเริ่มสอน

พอช่วงพักเราก็ลองเดินเล่นในโรงเรียน
ที่นี่กว้างพอสมควรเลยแหละ
เราเปิดประตูออกไปที่ทางบันได...

"จะเห็นชั้นในอยู่ละน้า..."

พอได้ยินเสียงปุ๊บเราก็รีบเอามือจับกระโปรง
... ใครน่ะ
ที่ล่างสุดของบันไดมีหนุ่มใส่เชิ้ตขาว ผูกเนคไทอยู่คนนึง

"คุณเป็นใคร..."

หนุ่มคนนั้นแค่หัวเราะเบาๆ... มือขวาถือบุหรี่อยู่

"หรือว่าจะเป็น... คิริฮาระ ทามามิ ?"

"ใช่ค่ะ.."

"เห... ดูเป็นคุณหนูธรรมดาๆคนนึงอย่างที่เค้าว่ากันเลยนะ"

ที่เค้าว่ากัน...? อีกแล้วเหรอ

"โรงเรียนนี้ชอบข่าวลือกันมากเหรอคะ"

"อืม ก็ คนของโฮโชเยอะนี่ โรงเรียนเนี้ย"

"คุณก็เป็นคนของโฮโชเหมือนกันเหรอคะ"

"ก็ประมาณนั้นล่ะ..."

คนนี้ดูสูงพอๆกับอาจารย์คิเคียว แต่เมื่อกี๊ไม่เห็นเห็นในห้องพักครูเลยแฮะ
แต่คง...เป็นอาจารย์...ล่ะมั้ง

"สูบบุหรี่ในโรงเรียนได้เหรอคะ"

"ที่นี่เป็นที่สูบได้น่ะ"

"จริงเหรอคะ"

"ชั้นเป็นคนกำหนดเองนะ"

จากนั้นคุณชายก็เริ่มจุดบุหรี่มวนใหม่
เราก็จ้องมองอย่างสนใจ..

"จ้องอะไร ชั้นไม่สนใจเด็กน้อยที่ใส่ชั้นในไม่มีเสน่ห์หรอกนะ"

"...เปล่านะ !"

พอเราเสียงดังกลับไปเค้าก็ขำแล้วลูบหัวเราเบาๆ

"ล้อเล่นน่ะ ..เธอน่ารักดีนะ"

..... กรี๊ดดด

(ตั้งแต่เปิดเรื่องมาเล็งเลยค่ะคนนี้)

"อาโออิ ... อยู่ที่นี่เองเหรอ"

เด็กผู้ชายคนนึงเดินเข้ามา
พอเห็นอาโออิสูบบุหรี่ก็ถอนหายใจ...
เดี๋ยวนะ อาโออิ... เหรอ
อาโออิ ... โฮโช อาโออิ !! ผอ.นี่นา !!!

"อ๊ะ ... รู้จนได้"

"อาโออิ... นี่ใครน่ะ"

เอ๊ะ เด็กคนนี้เหมือนเคยเห็นหน้าที่ไหนมาก่อน...

"อาจารย์ ทามามิ น่ะ"

"คนนี้ที่...."

เด็กคนนี้หน้าเหมือนโทโมเอะคุงเลยนี่นา

"อาจารย์ทามามิ นี่คือ โฮโช สุมิเระ เด็กนักเรียนห้องข้างๆอาจารย์นะ"

"...ฝากตัวด้วยจ้ะ"

สุมิเระไม่ทักตอบแค่หันมามองแล้วจ้องอยู่ซักพัก
เอ.... เราทำไรผิดไปป่าวหว่า
จากนั้นสุมิเระก็ถอนหายใจเบาๆ

"... ฝากตัวด้วย"

"นี่ คะแนนสอบคราวที่แล้วแพ้อายาเมะอีกแล้วเหรอ"

"หนวกหูน่ะ.."

อืม...หน้าเหมือนกันแต่ไม่เกี่ยวกันหรอกมั้ง นามสกุลก็...

"ซูจัง เจออาโออิจังมั้ย"

โทโมเอะคุงวิ่งเข้ามาหาพวกเรา

"เอ๊ะ ทามามิจังก็อยู่ด้วยเหรอ"

มองดูแล้วมันเหมือนกันมากเลยนี่นา

"ฝาแฝดน่ะ พ่อแม่หย่ากันก็เลยคนละนามสกุล"

อาโออิพูดบอกเราที่งงๆอยู่

"ไม่ต้องพูดไ้ด้มั้ยเรื่องไม่เป็นเรื่องเนี่ย"

สุมิเระพูดน้ำเสียงโกรธนิดๆ

"คร้าบๆ ขอโทษน่ะ ... ว่าแต่มีธุระอะไร"

"อ้าว ซูจังไม่ได้บอกหรอ เซนไดมาน่ะ"

** ขอใช้ทับศัพท์นะคะ เซนไดแปลว่า family predecessor หรือผู้ก่อตั้งตระกูลประมาณนี้ค่ะ **

"เซนได ? มาทำอะไร..."

"บอกว่าจะมาทักทายทามามิจัง..."

"เอ่อ ... เรื่องอะไรกันเหรอคะ"

"ชั้นก็อยากถามเหมือนกัน"

อาโออิก็อธิบายให้ฟังว่าคุณตาเซนไดเนี่ย คือโฮโช เรนทาโร่
เป็นผู้ก่อตั้งโฮโชกรุ๊ป เป็นคนที่มีอำนาจสูงที่สุดในโฮโช
หลังจากนั้นทุกคนก็พาเราเดินไปที่ห้องผอ.

"ยังอีกเหรอ..."

โทโมเอะคุงทำเสียงเบื่อๆ

"อายาเมะไม่อยู่นี่ ... งั้นอีกไม่นานหรอก"

"ซูจังก็อยากไปรับเซนไดไม่ใช่เหรอ"

"หนวกหูน่ะ..."

พอจังหวะที่สุมิเระพูด เสียงประตูก็เปิดออกช้าๆ
พอทุกคนได้ยินก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกันหมด
ภาพที่เห็นคือผู้ชายใส่สูทเข็นรถเข็นที่เซนไดนั่งอยู่เข้ามา ด้านหลังมีอายาเมะเดินตามมา
พอ ผอ.อาโออิเริ่มโค้งคำนับ ทุกคนก็เริ่มโค้งตาม
เซนได.... เรนทาโร่
จากนั้นเซนไดก็พูดอะไรซักอย่างโดยเหมือนกระซิบบอกอายาเมะ
พอพูดจบอายาเมะก็เดินมาทางเรา

"อาจารย์คิริฮาระ ...เชิญ"

"อ๊ะ ... ค่ะ"

เราเดินไปหยุดหน้าเรนทาโร่ซัง จากนั้นท่านก็ยื่นมือออกมาช้าๆเพื่อจับมือเรา

"อ๊ะ"

เรนทาโร่ซังกำลังร้องไห้อยู่

"คิริฮาระ ทามามิ ค่ะ"

ตัวเราไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่จับมือของเค้าไว้แล้วลูบเบาๆ
เป็นมือที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานจริงๆ
เรนทาโร่ พูดอะไรซักอย่างซึ่งเราแทบไม่ได้ยิน

"เอ๊ะ ..."

เสียงที่เราไม่ได้ยิน แต่อายาเมะฟังออก

"ท่านบอกว่า ... คิดถึงคุณ"

คิดถึง.... ชั้น ...?
ไม่เห็นเข้าใจเลย ... แต่ .. ทำไม
ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงขึ้น
เหมือนกับได้ยินเสียงจากที่ไหนซักแห่งในตัวเราบอกว่า
ชั้นก็คิดถึงคุณเหมือนกัน
เราไม่รู้จะทำยังไง เงยหน้ามองอายาเมะ
แต่อายาเมะไม่พูดอะไรเลย
อายาเมะจะพูดแค่คำพูดของเรนทาโร่เท่านั้น...

"เอะ .."

มือของเรนทาโร่ขยับเล็กน้อย แล้วปากก็ขยับ เหมือนกับเค้ากำลังบอกอะไรเรา
อายาเมะเริ่มขยับเข้าไปใกล้ๆเรนทาโร่

"................"

อายาเมะคุงมีสีหน้าลำบากใจนิดหน่อย

"มีอะไรเหรอ ?"

"ท่านมีเรื่องขอร้อง"

เรนทาโร่จ้องมองมาทางเรานิ่งอยู่อย่างนั้น
ขอร้อง ?

"ท่านขอให้คุณแต่งงานกับคนใดคนหนึ่งในที่นี่"

"เอ๊ะ ?"

แต่งงาน!
โทโมเอะลุกจากที่นั่งเดินเข้ามาใกล้เรนทาโร่

"หนึ่งในนี้ ... หมายถึงผมด้วยเหรอ?"

"โทโม!"

สุมิเระเดินเข้ามาดึงแขนโทโมเอะให้กลับไป

"รวมนายด้วย"

อายาเมะคุงพูด

"คนคนนี้จะเปลี่ยนแปลงชะตาของโฮโช.... ท่านบอก"

อาจารย์คิเคียว ... ผอ.อาโออิ ... โทโมเอะคุง ... สุมิเระคุง ... และ อายาเมะคุง...
ทั้งห้าคนมองมาที่เราพร้อมกัน

"อะ เอ่อ..."

พูดไม่ออกเลย

"คุณปู่ ไม่ได้เจอหน้ากันตั้งนานอยู่ๆพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย"

"อาโออิซัง"

อาจารย์คิเคียวทำเสียงดุเตือนอาโออิ
เรนทาโร่ซังที่จับมือเราไว้พูดอะไรบางอย่างกับอายาเมะคุง
ด้วยท่าทางจริงจัง

"คนๆนี้ รู้วิธีแก้ โลกอส(ロゴス)"

โลกอส ?
ทุกคนทำสีหน้าเหมือนตกใจในคำพูดแล้วก็หันมามองหน้าเรา

"โลกอสคืออะไรเหรอคะ ? ชั้นไม่รู้จักหรอกค่ะ"

คงมีการเข้าใจผิดอะไรแล้วล่ะ
อาโออิก็หัวเราะ

"เข้าใจผิดอะไรรึเปล่ืา"

"ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอครับ"

อาจารย์คิเคียวเดินเข้ามาหา แล้วจ้องมองอย่างจริงจัง
คนๆนี้เหมือนกับจ้องมองเราอยู่ตลอดเวลาจริงๆ

"ทามามิจัง..."

โทโมเอะคุงเรียกเราด้วยเสียงที่ไม่มั่นใจ และเหมือนกลัวอะไรบางอย่าง
สุมิเระเดินเข้ามากอดไหล่โทโมเอะไว้

"โทโม ... ใจเย็นๆนะ"

ต้องมีอะไรเข้าใจผิดแล้วแหละ โลกอสอะไรไม่เคยมีในหัวด้วยซ้ำ

"ชั้น ... เป็นอะไรเหรอ"

ทันใดนั้นอยู่ๆภาพที่มองเห็นก็มืดไปหมด

"เอ๊ะ"

เราไม่ได้หลับตาแต่เหมือนกับไฟดับตอนกลางคืน มืดสนิทแบบมองไม่เห็นอะไรเลย
จากนั้นในหัวก็มีเสียงดังก้องแล้วเราก็ค่อยๆมองเห็นรอบๆทีละนิด
พอลืมตาขึ้นก็เห็นอายาเมะ

"อายา..."

แต่ก่อนที่เราจะพูดก็รู้สึกว่าอายาเมะที่เราเห็นนี้ไม่ใช่คนที่เราเจอ...
แล้วที่ข้อมือก็มีเข็มขัดเส้นใหญ่และดอกไม้สีขาวรัดไว้
จากนั้นรอบๆก็มีตัวหนังสือคำพูดวิ่งผ่านอายาเมะเต็มไปหมด
นี่มันอะไรกัน
พอรู้สึกตัวไม่ใช่แค่อายาเมะ แต่ อีกสี่คนที่อยู่ตรงนั้นก็อยู่ด้วย
ทุกคนมีเข็มขัดรัดไว้เหมือนกัน
เราไม่รู้จะทำยังไงได้แต่ยืนอึ้งอยู่เฉยๆ

"...จริงเหรอ"

สุมิเระจ้องมองเราด้วยสีหน้าจริงจัง...
คนพวกนี้พูดเรื่องอะไรกัน..ไม่เข้าใจ...

"เอาไงล่ะ ? รู้สึกว่าชะตาของพวกเราอยู่ในมือทามามิแล้วนะ"

แล้วคำว่า "ชะตา" ... ก็เปล่งแสงวาบขึ้นมา
จากนั้นเราก็กลับมาเห็นภาพตามปกติแต่หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หยุด
ภาพที่เห็นก็ยังเบลอๆสั่นๆ

"เป็นอะไร..."

อายาเมะดูท่าทางเราแปลกๆ

"ไม่เป็น..ไร"

หรือว่าเมื่อกี๊นี้คือ โลกอสงั้นเหรอ
ถ้าใช่...จะทำยังไงดีล่ะ

"ได้เวลาแล้วครับ"

ผู้ชายใส่สูทคนนั้นบอกว่าเซนไดไม่สามารถออกมาแบบนี้เป็นเวลานานได้
จึงต้องขอตัวไปก่อน

"จะไปส่งครับ"

แล้วอายาเมะคุงก็เดินตามออกไป
ตอนที่ประตูปิดลงอายาเมะก็หันหน้ากลับมามองเราอีกครั้ง
อายาเมะคุง...
พอประตูปิดลงเสียงแรกที่ได้ยินก็คืออาโออิ

"ก็ดี"

อาโออิเอามือวางบนบ่าแล้วเอาหน้าเข้ามาใกล้ๆ

"เธอจะทำยังไงก็ได้นะตามใจ ถ้าเลือกชั้น ก็จะแต่งงานด้วยละกัน"

แล้วเค้าก็เดินออกจากห้องไป

"โทโม ไปกันเถอะ"

สุมิเระจะดึงโทโมเอะออกไปจากห้องเหมือนกัน

"ชั้นไม่คิดจะยอมรับเธอหรอกนะ..."

"สุมิเระคุง"

"แต่ถ้าจากนี้...เธอจะช่วยพวกชั้นได้จริงๆล่ะก็"

"ซูจัง"

โทโมเอะเหมือนจะพูดอะไรแต่สุมิเระห้ามไว้

"ทามามิจัง.... ผม.... กลัว...."

โทโมเอะสีหน้ายังคงจ้องมองเรา สายตาเต็มไปด้วยความกลัว

"โทโม ..."

จากนั้นสุมิเระก็ดึงโทโมเอะออกไปจากห้องทั้งๆอย่างนั้น เหลือแค่เรากับอาจารย์คิเคียว

"อาจารย์คิเคียว...ชั้น..."

"คนของโฮโชทุกคนถูกสาป จะต้องถูกคำสาปของโลกอสทำร้ายจนกระทั่งวันตาย"

อาจารย์คิเคียวมองออกไปนอกหน้าต่างสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

"ตั้งแต่สมัยก่อน ครอบครัวก็มีเรื่องราวร้ายๆต่างๆเกิดขึ้นมากมาย นั่นคือคำสาปของโลกอส"

 "แล้วชั้น.. ควรทำยังไงดี"

"พวกผม ถูกโลกอสอะไรผูกมัดไว้ ตัวเองไม่สามารถรู้ได้ แล้วก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้ความมืดมนแบบนี้"

"......"

"ได้โปรด ... ช่วยพวกเราด้วย"

"แต่ชั้นไม่รุ้ว่าต้องทำยังไง"

"คุณรู้โลกอส ... เพราะงั้น มีคุณเป็นเพียงความหวังเดียวที่สามารถปลดปล่อยพวกเราจากคำสาปได้"

ความหวัง...

"เข้าใจแล้วค่ะ"

แต่ตอนนี้โลกอสที่รู้ก็มีเพียงแค่คำเดียวเท่านั้น
แล้วชั้นจะสามารถทำอะไรได้บ้างล่ะ....


---------------------------------------------------------------

ก๊าก ขยันมาก แปลทั้งตอนเลย
นี่แค่เริ่มต้นเพราะงั้นยังไม่เห็นอะไรหรอกค่ะ
ความถ่อยจะเริ่มต่อจากนี้ในไม่ช้า
ละมาดูกัน บางคนอาจจะถึงขั้นรับไม่ได้ก็ได้นะ

ยังไงตอนสองจะรีบตามมานะจ๊ะ จุ๊บๆ


 

Comment

Comment:

Tweet


ขอบคุณค่ะ ที่แปลมาให้ได้อ่านกัน เนื้อเรื่องน่าสนใจมากค่ะ แล้วจะรอตอนสองนะคะ ตอนนี้ความรู้สึกมันหันไปทางอายาเมะค่ะ แบบว่าท่าทางสเปคเราจะเป็นอายาเมะแฮะ
#6 by Rin At 2009-05-06 23:33,
เพิ่งเห็น เอ็นทรี่นี้

ขอบคุณค่ะ Emil ซังที่แปลให้ ได้รายละเอียดขึ้นอีกเยอะเลยค่ะ

ถ้าคนโปรดเราก็ อาโออิซังค่า เสียงยูสะซังด้วย นิสัยด้วย สุดยอดค่ะ รองมาอายาเมะคุงค่ะ เพราะคนพากย์ อีกน่ะแหละ และก็ท่าทางเป็นผู้ใหญ่ (แม้จะเกินอายุบ้างในบางครั้งก็เถอะนะ) ต่อมาก็คิเคียวเซนเซย์ค่ะ

สู้ค่ะ Emil ซัง รอตอนต่อไปสุดตัวเลยค่ะ

ปล. ถ้าเป็นไปได้อยากอ่านทุกตอนเลยค่ะ

ปล.2 ขอแอดนะคะ
#5 by Anna At 2008-12-20 16:30,
อุ... กองทัพหนุ่มๆมาอีกแล้ว
เอาหัวม่วง(มะใส่แว่น)นะ


#4 by ··¤(`×_£ÿªƒ_×´)¤·· At 2008-11-19 05:54,
ตอนแรกไม่สนใจเกมนี้เลยค่ะ ^^;

พอมาอ่านเนื้อเรื่องสนุกกว่าที่คิดไว้เยอะเลย
จะรออ่านตอนต่อนะคะ

ขอบคุณค่ะ
#3 by Ai`♪ At 2008-11-17 16:25,
กรี๊ดดดดดด ขอบคุณมากๆค่ะสำหรับคำแปล cry สุดยอดเลย เนื้อเรื่องต่างกับที่คิดลิบลับ ที่แท้มันมีอะไรลึกลับแบบนี้เองหรือนี่ อยากรู้ตอนต่อไปเร็วๆจัง ชอบมากค่าาาาาาาา >//< ขนาดแค่ตอนแรกนะนี่ ยังน่าสนใจขนาดนี้ แล้วจะรอตอนต่อไปนะคะ double wink

ถ้าจากหน้าตา เราก็ชอบอาโออิซังเหมือนกัน
แต่เท่าที่ฟังจากตอนแรก เรื่องนิสัย ตอนนี้แอบปิ๊งอายาเมะอยู่ค่ะ อิอิ เราชอบหนุ่มนิ่งๆอ่ะ

ปล. ฮะๆๆๆ เห็นหนุ่มๆอาบน้ำแล้วก็ทำเอาเราอยากเอาหมอกศีลธรรมออกไปเหมือนกัน open-mounthed smile แต่ทำได้มากสุดก็แค่ถูๆไถๆเห็นลางๆเท่านั้นเอง >//<
#2 by ma_ki At 2008-11-16 20:59,
ขอบคุณมากค่ะที่มารีวิว บวกสปอยให้ฟัง
แค่เริ่มก็น่าสนุกแล้ว รอตอนต่อไปนะค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ
#1 by afternoon_silent At 2008-11-16 17:44,

〚 Emil ❤ 遊佐拓海 〛
View full profile