PuriGakuensai

2006/May/09

พักยกชั่วคราวกับนายคนนี้



真田弦一郎

ซานาดะ เกนอิจิโร่

เฮอะ

ผู้ชายแบบนี้ใครจะไปหลงชอบมันลง

...

คำตอบคือน้องสาวอะฮั้นเองฮ่ะ หลงเป็นบ้าเป็นบอไปเลย

ทำให้อยากรู้ว่า มันมีดีตรงไหน

ก็เลยทดสอบเล่นด้วยตัวเองดู

คำตอบที่ได้คือ

"จอมบงการ"

เนี่ยเรอะเสน่ห์ของแก ซานาดะ

ไม่เป๊กเลย

แต่เอาวะ เป้าหมายคือเล่นให้ครบ ก็ก้มหน้าก้มตาเล่น เผื่อจะมีอะไรดี

....

แล้วก็มีดีจนได้ !

คือทางที่ทำให้เราตีสนิทกับนิโอ กร๊ากกกกกกกกก

ไม่เกี่ยวเรอะ ?

อืม ก็คือ เราเห็นเค้าสั่งๆไม่ยอมรับความเห็นจากเราทั้งๆที่เราอยากช่วย

ไล่เราไปทำอย่างอื่นหน้าที่ของเราทั้งๆที่เราก็ว่างงานอยู่

เราก็เลยแอบๆเข้าไปช่วยเพราะทนดูอาคายะโดนด่าไม่ไหว

ของอาคายะเราช่วยตัดแผ่น panel ให้ขนาดพอดี เพราะอาคายะตัดขนาดเกิน 5 มิล

(เกิน 5 มิลแต่ไล่ไปนั่งทำใหม่หมดเนี่ยนะ ไอ่โหด)

แล้วเราก็เสนอให้ทำเผื่อไว้ 3-4 แผ่นเอาไว้สำรอง

เพราะจะไม่มีเวลาทำใหม่ทัน เผื่อแผ่นเสียหาย

ส่วนของนิโอเราก็ช่วยคิดเรื่องทำยังไงให้เกมน่าสนใจมากขึ้น

ที่สองคนยอมให้เราช่วยเพราะเราอ้างว่า ซานาดะบอกให้เรามาช่วย

แต่พอถึงเวลาจริงๆ สองคนก็ปูดว่าเราเข้าไปช่วยซะงั้น

เราก็กลัวว่าซานาดะจะโกรธ แต่ก็กลายเป็นว่ายอมรับในความสามารถเราไปซะ

(ก็ดีนะ)

==Sanada &Renji==

เรนจิเค้าถามๆไว่ นายดูเปลี่ยนไปนะ มีเรื่องอะไรดีๆรึเปล่า

ซานาดะก็บอกว่า ไม่ขนาดนั้นหรอก

(เริ่มชอบชั้นแล้วสิ กร๊าก)

"ผู้หญิงคนนั้น นายว่าไง?"

"คนนั้น ? ใคร ?"

"ก็ผู้ช่วยของเราไง"

"อืม ก็ช่วยงานได้ดี ทำอะไรได้มากขึ้น ก็ดีนี่"

"อืม ... พูดงั้นก็พอรู้เหตุผลล่ะ"

"แปลว่าอะไร"

"คืองี้นะ ..."

"พี่ซานาดะคะ ตอนนี้ ... อ๊ะ "

"โทดนะ กำลังคุยกับเรนจิ ไว้ทีหลังนะ"

"ค่ะ"

เรนจิ : (หืม .... ท่าทางพูดจานุ่มนวลขึ้นนะนี่ ... เหตุผลคืออย่างนี้นี่เอง)

"ไม่นานหรอก เธอรอแป๊บนึงละกันนะ"

"ค่ะ งั้นรอนะคะ"

.............

"หมายความว่าไงเรนจิ !"

"เกนอิจิโร่ พวกเราน่ะคุยกันจบแล้ว"

"ไม่จบ พูดต่อ"

"ไม่ได้ ในเมื่อเค้ามา เรื่องที่เราพูดก็ควรจบลงได้แล้ว ... เพื่อตัวนายเองนะ"

"ไม่เข้าใจว่ะ"

"นี่ ... เค้ากำลังจะไปซื้อของน่ะ เธอช่วยหน่อยได้มั้ย"

"เฮ้ย !! ไม่ได้พูดเลย เอามาจากไหน!"

"... นายน่ะ ควรจะพูดกับเธอมากกว่านี้นะ ... จากข้อมูลช้นน่ะ"

"... หา"

"งั้นเธอไปรอที่ลอบบี้ก่อนนะ"

"ค่ะ"

..............

"เรนจิ ชั้นไม่ได้พูดนะ"

"ใช่ .. ไม่ได้พูด แต่มันทำให้นายสองคนได้อยู่ด้วยกันนะ"

"ก็ใช่น่ะสิ ธุระก็ไม่มีแล้วอยู่ด้วยกัน จะให้ชั้นทำอะไรล่ะ"

"นายไม่เข้าใจตัวเองอีกเหรอ"

"ทำไมจะไม่เข้าใจ ชั้นเข้าใจตัวเองดีที่สุดอยู่แล้วข้อมูลนายแหละ ไม่รู้เรื่อง"

"... ก็ไปอยู่ข้างๆเธอ เดี๋ยวก็เข้าใจเองแหละว่ารู้สึกยังไง"

ไปเดินกัน เราก็เจอนักเลงรุมฮ่ะ

ไม่ใช่รุมตื้บนะ ...

พระเอกของเราก็เลยมาช่วย

เราก็ฉวยโอกาสค่ะ โผเข้าอ้อมอกซะเลย

อร๊างง



"... ชั้นกลัว ..."

"ขอโทษนะ ถ้ามาเร็วกว่านี้ก็ดี ..."

"พี่ ... ไม่ผิดค่ะ"

"แต่ถ้าไม่ปล่อยเธอไว้คนเดียวเธอก็คงไม่เจอ ..."

"แต่พี่ก็มาช่วยชั้นไว้ ..."

"อืม ... ดีนะที่มาทัน .... ไปเดินกันหน่อยมั้ย"

"ค่ะ"

............

"ใจเย็นลงรึยัง"

"ค่ะ ขอโทษนะคะที่อยู่ๆก็ .. กอด"

"อะ ... ไม่เป็นไรนี่ มัน ช่วยไม่ได้ .... อื่อ ขอโทษนะ"

"ขอโทษทำไมคะ แปลกจัง"

"อ่า"

"ยังไม่ได้พูดเลย ... ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยชั้น"

"..... อืม ..."

== วันเสาร์ ==

เราเขียนแผนที่ชายหาดไว้ให้

แล้วก็คุยกันว่า ดีนะที่นี่ แต่ไปคนเดียวเหงาจะตาย

"นี่ ... พรุ่งนี้ ....."

แล้วเค้าก็ปัดเรื่องไปว่าไม่มีอะไรแทนซะงั้น

แต่กลางคืนก็โทรมาอยู่ดี

"พรุ่งนี้หน้าสถานี 6 โมงนะ"

จะนัดชั้นไปตักบาตรรึไง

"เอ่อ ... เช้าไปมั้งคะ"

"เหรอ .. งั้น 9 โมงละกัน"

"ได้ค่ะ"

"ขอโทษนะที่โทรมาตอนดึกๆ"

พอไปถึงหน้าสถานีเราก็นั่งรถต่อไปที่ชายหาดที่เราพูดกันเมื่อวาน

โอ้ว ริคไคทั้งชมรมค่ะ

นังเอ๋อก็กำลังนึกในใจว่า นี่ชั้นไม่มีเสน่ห์เลยรึเนี่ย

"อย่าทำหน้ายังงั้นสิ"

เสียงที่รักของอะฮั้นเอ๊ง นิโอมายฮันนี้~~~

"เอ๊ะ ... ชั้นทำเหรอคะ"

"นั่น ... ก็ยังทำอยู่เลยนี่"

"อ่า ... ขอโทษค่ะ"

"ทางนี้ต่างหากล่ะที่ต้องขอโทษ ที่มากวนการเดทของเธอ"

"..."

"เค้าก็คิดถึงพวกเราน่ะ ถึงได้ชวนมา"

"ค่ะ ชั้นเข้าใจ"

"เธอเป็นคนดีจริงๆ"

อร๊ายยย เป็นคนดีก็ชอบชั้นซี่ เบบี๋

"ไม่หรอกค่ะ พี่คิดไปเองแหละ"

"ไม่ใช่ยังงั้นหรอก ช่างเถอะ ไม่ชอบพูดซ้ำๆแต่เมื่อกี๊ชั้นเห็นเค้าอยู่ทางโน้นคนเดียวนะ"

"เหรอคะ ..."

"ไปดูหน่อยสิ อยู่ตรงนี้คุยกันสองคนไม่ได้นี่"

"ขอบคุณค่ะ"

(ใจจริงอยากชวนพี่นิโอไปด้วยกันทางอื่นมากกว่า กร๊ากกกกก)

"พี่ไม่ไปเล่นกับคนอื่นเหรอคะ"

"อืม อยากมองทะเลน่ะ"

"งั้นไปนั่งคุยกันตรงนั้นกันมั้ย .."

............

"พึ่งจะเคยคุยแบบนี้กันเงียบๆแบบนี้เนาะ"

"พี่ .. ตอนนั้นน่ะขอบคุณจริงๆนะคะ"

"ตอนไปซื้อของเหรอ .. ถ้าเธออยู่ข้างๆชั้นก็คงไม่เกิดอะไรขึ้นหรอก ..."

"..."

"นี่ ... ชั้นคิดว่า มาหลายคนคงจะสนุกก็เลยชวนทุกคนมา เธอสนุกมั้ย"

"ชั้น ... แค่ตกใจเฉยๆน่ะค่ะ"

"นั่นสิขอโทษนะที่ไม่ได้บอกก่อน"

"แต่สนุกนะคะ"

"งั้นเหรอ"

"พี่ ... ชั้นถามได้มั้ยคะ พี่ชวนชั้นเพราะชั้นเป็นผู้ช่วย... รึเปล่า"

"... นั่นสิ ก็เธอช่วยอะไรหลายๆอย่าง ชั้นก็...ต้องชวนอยู่แล้วล่ะ"

"...นั่นสินะคะ"

"... เฮ้ย ชั้นพูดอะไรไม่ดีรึเปล่า"

"เปล่าค่ะ"

"จริงๆไม่ได้ชวนเพราะเธอเป็นผู้ช่วยหรอกนะ"

"คะ .. ?"

"จริงๆแล้ว ... แค่เธอคนเดียว .... !!"

(อาคายะอย่าผลักดิ้)

(โอ๊ย อยู่ตรงนี้มองไม่เห็นนี่)

(บอกว่าอย่าผลักไง เดี๋ยวมันเห็นนะ)

(งั้นพี่แจ๊คกัลแลกที่กับผมเลย)

(ไม่)

(ใจร้าย!!)

"ตรงนั้นน่ะ ทำอะไร !!!"

"เฮ้ย อาคายะ หนีเร็ว !!!"

"ครับพ้ม !! เหว๊อ~~~!!!"

"พวกบ้า อย่าหนีนะ"

นิโอก็เดินเข้ามาหาเรา

"ขอโทษนะ ชั้นห้ามแล้ว ..."

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"

"ได้คุยกันแล้วสินะ"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่"

(ต่อไปพี่มานั่งคุยกับชั้นแทนที่โขดฟินลับตาคนตรงโน้นมั้ยคะ กร๊ากกกกก)

"อาคายะ แจ๊คกัล เก็บขยะแล้วขนของไปที่สถานีด้วย"

(ด้วยแรงแค้นเลยนะ กร๊าก)

== วันต่อมา ==

"เกนอิจิโร่ เมื่อวานเสียใจด้วยนะ"

"เรื่องอะไร"

"ก้างเป็นสิบเลยนี่"

"พูดเรื่องอะไร"

"หน่า ... คิดว่าชั้นไม่รู้รึไง"

"เข้าใจผิดแล้ว ชั้นน่ะ ..."

"ไม่รู้สึกอะไรจริงเร้อ ..."

"..."

"คราวหน้ายังมีโอกาสอีกน่า ค่อยไปกันสองคนก็ได้ ... ค่อยๆเป็นค่อยๆไปนะ จะดีเอง"

"อืม"

มีวันนึงที่เคนทาโร่ทำกระดาษตกแล้วเราไปช่วยเก็บ

ตอนที่เด็กน้อยกำลังหลงเสน่ห์นังโง่ใจดีคนนี้...

"ทำอะไรอยู่ !!"

พระเอกตัวจริงก็เข้ามาซะก่อน

"ชั้นถามว่าทำอะไรอยู่"

"ช่วยเก็บเอกสารน่ะค่ะ"

"เธอทำตกเหรอ"

"อ๊ะ เปล่าครับ เค้าช่วยผมเก็บน่ะครับ"

"นายควรจะรอบคอบมากกว่านี้รู้มั้ย !!!"

"ขะ ขอโทษครับ"

"ใส่ใจให้มันมากกว่านี้ อย่าทำพลาดอีกนะ!"

"พี่ !! ไปดุเค้าทำไมคะ!! คนเราเค้าก็ผิดพลาดกันได้ทั้งนั้น"

"ฮึ ..."

ใจจริงหึงล่ะซี้~~~ ชั้นรู้หรอก

== เดทครั้งที่สอง ==

เล่นเครื่องเล่นกัน

ซานาดะก็ยังคงนั่งหน้าเครียดตลอดเวลา

"พี่ไม่สนุกเหรอคะ"

"เปล่า"

"แต่พี่ทำหน้าเครียดตลอดเลย แสดงออกมาว่าสนุกก็ได้นี่คะ"

"อะ ... อืม ... งั้นต่อไป"

ก็เลยไปเล่นกันอีกที่นึง

"อะ เอ่อ ... พี่คะ"

"หืม"

"ไอ้หัวเราะ วะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า แบบนั้น คนอื่นเค้าก็ตกใจหมดสิคะ"

"เหรอ - -" (ยากจริง)"

== งานเทศกาล ==

ซานาดะอยากไปที่ร้านขนมของเซชุน

ก็คุยกับเทสึกะ พอคุยเสร็จ

"งั้นไปนะ"

"ซานาดะ ..."

"หือ ? ... ว่าไง"

"ไม่กินสายไหมเหรอ ..."

"............"

.........

แล้วเค้าก็เล่าให้ฟังว่า

"รู้จักกันตั้งแต่เด็กๆแล้วแหละ"

"รู้สึกเหมือนกับอยู่กันคนละโลกเลย..."

"ไม่หรอกน่า ก็อยู่ตรงนี้ไงล่ะ"

(ยื่นมือมา)

"อ๊ะ ..."

(อร๊าย แอบน่ารักนะเค้อออ)

==Confess ==

เค้าก็ชวนเราเข้าชมรมเหมือนกับหลายๆคนที่เคยเล่นมา

(ข้ออ้างเดียวกันหมดเลยนะพวกนี้)

"ได้ค่ะ"

"จริงเหรอ .. ขอบคุณนะ แล้วก็ ..."

"..."

"ต่อจากนี้ ชั้นอยากให้เธออยู่ข้างๆชั้นต่อไป
"

"...จะพูดชัดๆล่ะนะ"

"ชั้นชอบเธอ"

"เอ๋ ~~~~~!!"

"ทำไมตกใจยังงั้นล่ะ "

"เอ๊ะ ขอโทษค่ะ ชั้น .. เอ๊ะ ..."

"ร้องไห้ทำไม ... !?"

"... ชั้นดีใจน่ะค่ะ T T"

"งั้นเหรอ ..."

"ชั้น .. ไม่คิดว่าพี่จะพูดยังงั้น ... ชั้นเอง.... ก็ชอบพี่ที่สุดเลยค่ะ"

"ง่ะ ... งั้นเหรอ .... ขอบคุณนะ"



==Extra ==

"นี่ วันนี้พ่อแม่อยู่บ้านน่ะ"

"... ? คะ ?"

"พ่อ แม่ แล้วก็พี่ ทุกคนกลับบ้านหมดเลย"

"แล้ว ... ?"

"ชั้นจะแนะนำเธอให้รู้จักนะ"

"เอ๊ะ แต่ว่า ..."

"ปกติเราก็ต้องแนะนำคนที่เราคบให้พ่อแม่รู้จักอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง ..."

"ค่ะ"



:+:Yuna Ito - precious:+:



〚 Emil ❤ 遊佐拓海 〛
View full profile