Tsukino

2008/Jul/22

ไม่แปลกเลย หากคุณจะหลงรักผู้ชายคนนี้

จากความเดิมตอนที่แล้ว

อ่านได้ที่นี่

คำเตือน : คนที่ไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน ต้องอ่านนะคะ ไม่อ่านไม่ซึ้ง

เดี๋ยวหาว่าเดี๊ยนไม่เตือน

แล้วจะเสียใจจจ



遊佐拓海

เค้าทำอะไรเร็วมากเสมอ

ทั้งอาบน้ำ ทั้งกินข้าวก็ใช้เวลาแค่สั้นๆ

เวลาที่กลับมาจากข้างนอกจะได้กลิ่นผู้คนมากมาย กลิ่นเหล้า จากตัวเค้า

เพราะอย่างนี้มั้ง กลับบ้านมาทีไรถึงต้องอาบน้ำก่อนตลอด

"เฮ้อ .. อยากอยู่สบายๆบ้างจัง ต้องออกไปอีกแล้วเหรอเนี่ย"

"ยูสะซัง ไม่เป็นไรแน่นะคะ เมื่อกี๊ดูท่าทางเหนื่อยมากเลยนะ"

"สบายๆ! แต่เห็นหน้ามิกิจัง ความเหนื่อยก็หายไปหมดแล้ว"

ยูสะซังยิ้มร่าเริงแล้วก็เข้ามากอด

เรามาอยู่ที่นี่ได้หลายเดือนแล้ว

ตอนแรกก็ทะเลาะกับที่บ้านจนหนีออกจากบ้านมา

ถึงต่อจากนั้นจะคุยกันดีๆแล้ว

สุดท้ายก็ไม่ได้กลับไปที่บ้าน

อยู่กับเค้ามาตลอดเลย

เราเรียนจบม.ปลายได้ ไม่ติดอะไร ตอนนี้เรียนทางด้าน Web Design อยู่

ไปทำงานพิเศษกับคนรู้จักของยูสะซังเป็นบางครั้งด้วย

ตอนนี้ก็ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆแบบนี้

"เฮ้อออออ อยากอยู่กับมิกิจังนานกว่านี้จัง"

"เหมือนกันค่ะ ... แต่เพราะเป็นงาน ช่วยไม่ได้นี่นา"

"อืมมม.....เลิกแล้วยกให้คนอื่นทำต่อดีมั้ยน้อ จะได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลาไง"

"ไม่ได้หรอก"

"เอ๋~~~~? ทำไมอ่ะ?"

"ก็ ... มีคนที่รอที่จะเจอยูสะซังอีกเยอะแยะเลยนี่นา"

"ช่างเค้าสิ ก็อยากอยู่กับมิกิจังอ่ะ"

"ฮึๆ ... เด็กหรือผู้ใหญ่กันแน่น้อ คนเนี้ย"

เค้าเป็นคนที่มีเสน่ห์กับทุกคนจริงๆนะ

"เฮอะ ช่วยไม่ได้ ... งั้นวันนี้ไปทำงานก็ได้"

"ค่า~ ไปดีมาดีนะ"

"นี่ๆๆ มิกิจัง มาทางนี้หน่อยสิ"

"เอ๊ะ ?"

ตอนที่กำลังจะหันไปหาเค้าก็โดนเค้าคว้าเข้าไปกอดก่อน

"นี่แน่ะ"

จุ๊บ



กำลังตกใจอยู่ก็เลยค้างอยู่อย่างนั้น

ได้กลิ่นหอมของน้ำหอมกับแชมพูด้วยล่ะ *-*

"ยูสะซัง! ทำไรเนี่ย"

"เฮะๆๆๆ จูบส่งก่อนไปทำงานไง ไปแล้วนะคร้าบ"

พอไปแล้วก็เหงาแฮะ วันนี้ไม่มีงานพิเศษด้วย

ทำงานบ้านรอก็แล้วกัน

แต่จริงๆแล้ววันนี้ก็มีที่ที่อยากไปที่นึงเหมือนกัน...นะ

"ถ้า... จริงๆ..... จะทำไงดีนะ"

แล้วเราก็ตัดสินใจ...ไป

ก็นะ ประจำเดือนไม่มาสองเดือนแล้วนี่

-----------------------

พอถึงใกล้เวลาที่ยูสะซังกลับมา ก็รู้สึกตื่นเต้นมากขึ้น

"กลับมาแล้ว !"

"กลับแล้วเหรอ.."

"หืม ? เป็นอะไรเหรอ ดูไม่ค่อยร่าเริงเลย"

"ไม่หรอก"

"เหรอ แต่ถ้าเป็นเรื่องของเจ้าหญิงล่ะก็ ไม่ว่ายังไงก็มั่นใจนะว่าเดาไม่ผิดหรอก"

เค้าดึงเราไปกอด แล้วก็เริ่มจูบ

วันนี้ได้กลิ่นเหล้าด้วยนิดหน่อย

ท่าทางเค้าคงเมานิดๆ แต่ตั้งแต่เริ่มคบกันจริงๆจัง เค้าก็ไม่ค่อยได้กินเหล้าแล้วนะ

สงสัยวันนี้คงเจอคนรู้จัก ... ล่ะมั้ง

แต่ด้วยกลิ่นเหล้าเลยทำให้มึนๆนิดนึง

"นี่......... ได้มั้ย ? ..."

แล้วยูสะซังก็ค่อยๆเลื่อนมือมาสัมผัสตัว...

"อ๊ะ...."

แต่วันนี้ ...

"มะ ไม่ได้ค่ะ !! ขอโทษค่ะ!... ยูสะซัง.."

ยูสะซังดูก็รู้ว่าท่าทางเราแปลกๆไป

"ฉัน ... ทำอะไรให้เธอ รึเปล่า ?"

"ไม่ใช่นะ"

"แต่มิกิจังไม่สดใสเลย... เกิดอะไรขึ้นเหรอ ...."

แล้วเราก็ตัดสินใจ

บอกไป

ทั้งที่ยังลำบากใจอยู่ โดยไม่รู้ว่าคำตอบจะเป็นยังไง

"ฉัน ... มีเด็กค่ะ"

"เอ๊ะ ?"

"มีเด็ก ... นี่หมายถึง ท้อง ... ใช่มั้ย"

"ค่ะ เมื่อวาน ไปตรวจมา"

"งั้นเหรอ ... อย่างนี้นี่เอง"

หลังจากนั้นหน้าของยูสะก็เปลี่ยนไป

ดูท่าทางเหมือนคิดอะไรอยู่ แต่ตัวเราเองก็ไม่กล้าถาม

"ยูสะซัง ?"

"อ๊ะ .. เอ่อ ขอโทษนะ พอดีกะทันหัน ก็เลยตกใจนิดหน่อย"

ยูสะถามถึงร่างกายว่าไม่เป็นไรใช่มั้ย

แล้วก็เริ่มทำหน้าเครียดอีกครั้ง...

หรือว่าเค้าจะคิดว่าเป็นปัญหานะ ... แย่แล้ว เริ่มไม่สบายใจอีกแล้ว

"ฉัน ไปเรียนแล้วนะ"

"เอ๊ะ ? ถึงเวลาแล้วเหรอ ?"

"อื้อ มีการบ้านต้องเคลียร์นิดหน่อยด้วย เลยจะออกไปก่อนน่ะ"

"ร ... เหรอ อื้ม ระวังดัวด้วยนะ"

ใจเราแทบจะเป็นน้ำแข็งอยู่แล้ว

ก่อนออกไปยูสะก็ไม่มองเราเลยซักนิด

จริงๆไม่ได้มีการบ้านอะไรเลย แต่อยู่ตรงนั้นแล้วมันเจ็บในใจแปลกๆ

ก็เลยรีบชิ่งหนีออกมา

หลังจากเลิกจากเรียน ก็ไปทำงานพิเศษ

ถึงวันนึงจะเจอกันน้อยยังไง ก็ต้องเจอกันที่แมนชั่นอยู่ดี

ไม่อยากกลับเลย....

เราใช้เวลาอยู่ข้างนอกจนดึกโดยที่ไม่รู้จะทำอะไร

แล้วก็ไปเจอร้านเสื้อผ้าเด็กเข้า

"น่ารักจัง"

พอคิดแล้วก็นึกถึงตอนเด็กๆ

แต่พอคิดถึงยูสะซังเมื่อเช้าแล้ว

ไม่เห็นความดีใจในตัวเค้าเลย ยิ่งรู้สึกเศร้า

ถ้ายูสะซังพูดว่าไม่อยากให้เกิด ... จะทำยังไงดีนะ

พูดแล้วก็พาลจะร้องไห้

ถ้าไม่มีพ่อเด็กคงน่าสงสาร แล้วถ้าเราเลี้ยงคนเดียวก็ไม่รู้อะไรเลย คงจะแย่แน่ๆ

.. แต่ถ้ามียูสะซัง อะไรๆก็คงจะผ่านไปได้ ... แท้ๆ

คงจะเป็นครอบครัวที่มีความสุขนะ

"... ต้องกลับแล้วสิ"

ตอนนั้นเอง

ก็เจอกับ ไค เข้า...

"รุ่นพี่ !"

รุ่นพี่ไปเรียนต่อที่เมืองนอกอยู่ ตอนนี้มีหยุดยาวเลยได้กลับมาที่ญี่ปุ่น

เราก็ถามๆว่าเป็นยังไงสบายดีมั้ย

"อยู่ที่นู่นไม่ลำบากใช่มั้ย"

"เธอล่ะเป็นยังไง ดูเหมือนจะ ... ไม่ค่อย ...??"

แล้วมือถือก็ดังขึ้น ยูสะซังนั่นแหละที่โทรมา

เวลาก็ดึกมากแล้วคงจะโทรมาเพราะเป็นห่วงแหละ....มั้ง

"ขอโทษค่ะรุ่นพี่ ฉันต้องไปแล้ว"

"อื้มไม่เป็นไร ไว้คราวหน้ามีเวลาค่อยไปนั่งคุยกันสบายๆนะ"

ตัวเราเองก็กลัวว่าถ้าคุยต่อ ไม่รุ้จะหลุดปากพูดอะไรไปบ้างเหมือนกัน..

ทรมานจัง ... อยากจะหยุดหายใจไปเลย

ถ้ายูสะพูดว่าไม่อยากให้เอาไว้จะทำยังไงดีนะ

"ขอโทษนะ"

เราพูดกับอีกชีวิตนึงในตัวเรา ด้วยความเศร้า

-----------------------------

พอกลับไปถึงบ้าน...

ก็ได้ยินเสียงเหมือนเค้ากำลังฮัมเพลงอยู่ .... ???

"ยูสะซัง ?"

"อ๊ะ ! กลับมาซะที"



"ช้าจังเลย มือถือก็ไม่รับ นี่ถ้าอีกชั่วโมงไม่กลับจะให้นักสืบไปตามแล้วนะเนี่ย"

ถึงจะพูดเล่นก็เหมือนจะเอาจริงนะ อย่างหลังนั่น...

ว่าแต่

ของพวกนี้มันอะไรกันนะ

"อ๊ะ อ๋อ แฮะๆ พอดีเห็นแล้วมันอดใจไม่ไหวน่ะ

พอดีเห็นเค้าขายอยู่ก็รีบเข้าไปดู ซื้อมาเยอะแยะเลย"

"แล้วงานล่ะ ?"

"อ๋อ ไม่มีอารมณ์ไปแล้วล่ะ แบบนี้"

เมื่อเช้าดูเหมือนไม่ดีใจเลยแท้ๆ ทำหน้าเครียดด้วย T T

"โฮ~~ ยูสะซังทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ"

"เอ๊ะ อะ ขอโทษชั้นทำอะไรเหรอ"

"ไม่รู้แล้ว ! "

เมื่อเช้าทำเหมือนไม่ดีใจแท้ๆ ทำหน้าลำบากใจอีก ไมเกรนจะกินหัวเราอยู่แล้ว

"อ๋า ไม่ใช่ไม่ดีใจนะ จะพูดไงดีล่ะ มันตกใจมากน่ะ"

เค้าใช้เวลาย้อนความคิดด้วยก็เลยหน้าเครียดซะงั้น

ส่วนตอนนี้เหรอ อารมณ์ดีจนซื้อของสำหรับเด็กเต็มไปหมดแบบนี้อีก

"หรือว่า ไม่ใช่ยี่ห้อที่เธอชอบรึเปล่า ?"

"ไม่ใช่ๆ"

ทั้งซื้อแม็กกาซีนมาอ่าน ซื้อของเกี่ยวกับเด็กมาเต็มไปหมด

คิดมากไปคนเดียวตั้งนานนะเนี่ยกรู !!

อ๊ะ สะดุด

"มิกิจัง !!!"

"อะ ไม่เป็นไรค่ะ"

"ไม่ได้น้า ตอนนี้ร่างกายไม่ใช่แค่ของเธอคนเดียวแล้วนะ ดูแลให้ดี รู้มั้ย !"

" ร ... รู้แล้วน่า"

...

"ยูสะซัง"

"เอ๊ะ"

เราก็เริ่มเข้าไปกอด

"อ๊า .. ไม่ได้นะ ฉัน อยากจะทะนุถนอมร่างกายเธอให้ดีๆ"

แล้วเค้าก็ลูบผมเราเบาๆแล้วจูบที่หน้าผากแทน

"งั้นต่อจากนี้ ฉันจะดูแลที่บ้านเองนะ วันนี้อยากกินอะไรล่ะ"

"อ๊ะ ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าไม่ค่อยได้ใช้แรงทำอะไรจะไม่ค่อยดีด้วย"

"อ่าเหรอ ? อย่าฝืนนะ อะไรที่ฉันทำให้ก็จะทำให้นะ"

"อื้ม... ขอบคุณนะ ยูสะซัง"

แล้วยูสะก็กอดเราเบาๆ

"มาพยายามด้วยกันนะ มิกิจัง"

ซึ้งค่า~~~~ ไอเลิฟยู

------------------------------------

และแล้วทุกวันนี้เราก็ใช้ชีวิตดั่งเจ้าหญิง

เจ้าชายทำให้ทุกกกก...อย่าง

เลยได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันที่แมนชั่นมากขึ้น

แล้ววันนึงยูสะซังก็

"มิกิจัง ... ฉันว่า ต้องไปแนะนำตัวกับพ่อแม่เธอแล้วนะ"

"เอ๊ะ ?"

"จะอยู่บ้านเมื่อไหร่ ถามเค้าให้หน่อยได้มั้ย"

"ดะ เดี๋ยวก่อน ยูสะซัง !"

กะทันหันมาก

ยังไงดี

"ทำไมเหรออยู่ๆก็ เมื่อก่อนไม่เคยเห็นพูดเลย"

"อ่า...ก็ คิดดูแล้ว พ่อแม่เธอคงจะ ไม่ค่อยชอบใจฉันเท่าไหร่หรอก"

ทั้งๆที่ฉันเป็นคนหนีมาอยู่กับเค้าแท้ๆ

แต่พ่อแม่ก็คงรู้สึกเหมือนพาลูกสาวเค้าออกมาอยู่ดี

"แต่เรากำลังจะสร้างครอบครัวนะ

ถึงจะช้า แต่ฉันก็คิดว่าควรจะไปพบก่อนจะทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราว"

"ยูสะซัง ? ... เอาจริงเหรอ ?"

ยังไงเค้าก็ยืนยันว่าจะพบให้ได้

แต่จะทำยังไงดีล่ะ

เพราะยูสะซังน่ะ แค่มองก็รู้แล้วว่าทำงานกลางคืนแหงๆ

แถมไม่รู้ว่าเวลาพูดกับผู้ใหญ่ ... จะพูดยังไงอีก

จะรอดมั้ยเนี่ยยยยย

"เอ่อ .... ยูสะซัง อย่าฝืนนะ T T"

"หืม ?"

"ฉันน่ะ อยู่กันแบบนี้ไปก่อนก็ไม่เป็นไร รอลูกโตอีกหน่อยแล้วค่อยบอกเค้าก็ได้"

"ไม่ได้"

เค้าทำหน้าจริงจังขึ้นมาทันที

"ถึงจะเห็นฉันทำตัวสบายๆ แต่ฉันอยากให้ความสำคัญกับเธอให้มากที่สุด

แล้วยิ่งถ้าแอบเลี้ยงไปเรื่อยๆ ไม่ยอมไปพบแต่แรก

พ่อแม่เธอคงมองฉันแย่หนักกว่าเก่าอีก"

"ก็ ... คงเป็นอย่างงั้น"

"แล้วที่สำคัญไม่ว่ายังไง ก่อนจะแต่งงานฉันก็คิดว่าจะต้องไปพบพ่อแม่เธออยู่แล้ว"

"..."

หลังจากคิดซักพักนึงก็ตัดสินใจว่าจะบอกให้

"อื้ม ไม่ต้องห่วงนะ มิกิจัง"

"?"

"ก็ทำหน้าลำบากใจ..."

"อะ ... ขอโทษค่ะ !"

"ไม่เป็นไรน่า ยังไงก็จะทำให้พ่อแม่เธอยอมรับให้ดู"

และแล้วก็ถึงวันนัด

ยูสะซังก็มาส่งเราที่บ้านก่อนแล้วบอกว่าเดี๋ยวจะวนมาใหม่อีกที


เพราะต้องไปจัดการงานที่ค้างอยู่

พ่อก็ดูไม่พอใจที่รู้ว่าท้องแล้วพึ่งจะมาแนะนำตัวด้วย

พ่อบอกว่าอายุก็ยังน้อย จะดูแลครอบครัวยังไง

จะแต่งงานอีก จะทำให้ชีวิตเราดีได้ยังไง

"ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เค้าทำงาน เป็นเจ้าของกิจการ แล้วก็มีแมนชั่นด้วย..."

แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง พ่อก็ดูจะพุดให้ยูสะซังดูแย่ลงให้ได้ทุกที

"เห้อออออ...."

เดี๊ยนล่ะเหนื่อยใจ

คาสึกิก็ไม่อยู่อีก ไปค่ายชมรมกลับอาทิตย์หน้า

เราต้องเผชิญชะตาชีวิต(กับพ่อแม่)โดยลำพัง

อยากให้ยูสะซังมาเร็วๆจัง ... แต่อีกใจก็ไม่อยาก... T T

ปิ๊งป่อง

มาแล้ว!!

"มาช้ากว่าที่นัดนิดหน่อยนะ ..."

พ่อขัดคอตั้งแต่ยังไม่เจออีกประโยค - -

"นี่ถ้ามาเร็วก็จะบอกว่า มาไม่ให้ตั้งตัวอีกรึเปล่าคะคุณ"

"แม่เข้าข้างมันเรอะ !"

แล้วเราก็เป็นคนไปเปิดประตูต้อนรับ

"ไง ... มาแล้วนะ ... แบบนี้คงไม่เป็นไรใช่มั้ย ?"

ภาพที่เห็นตรงหน้า...ทำให้เราอึ้งไปเลย

"สวัสดีครับ ผมยูสะ ทาคุมิ ขอโทษที่ต้องรบกวนเวลานะครับ"

"........."

"อะ ... อ่าจ้ะ เชิญนั่งก่อนสิจ๊ะ"

"ขอบคุณครับ ... ขออนุญาตนะครับ"



ฮื้มมมม ไอเลิฟยูววว ยูสะซั้งงงงงงงง *[]*

ยูสะแนะนำตัวอย่างเป็นทางการพร้อมกับยื่นนามบัตรใบนึงให้กับพ่อ

เขียนว่า Kafka อะไรเนี่ยแหละ

ซึ่งอยู่ในเครือของธุรกิจยักษ์ใหญ่ของญี่ปุ่น ดูดีเชียวนะเธอ

พ่อเองก็ดูทึ่งมาก ว่า อายุน้อยขนาดนี้แต่อยู่ในระดับนี้เชียวเหรอ

ไอ้เรื่องที่เค้าพูดกับพ่อ เดี๊ยนยังได้ยินเป็นครั้งแรกเลยค่ะ

โอ้ว นี่สามีดิชั้นเก่งขนาดนี้เลยเร้อออ

แถมยังมีขนมเป็นของฝากมาให้ด้วย

ว๊าวๆๆๆๆๆ

ชนะใจแน่นอน ...

"ตอนแรกฉันนึกว่าเธอคงจะเป็นคนที่แย่มากๆ"

"พ่อ !"

"คุณคะ"

เค้กได้แล้วค่ะ ... ไม่ใช่ !

"แต่ดูเธอเป็นคนมีความมั่นคงแบบนี้ ฉันก็วางใจ"

"ตอนแรกแม่ก็คิดว่าจะเป็นพวกไว้ผมยาวใส่เครื่องประดับเยอะๆอะไรแบบนี้"

ถูกค่ะคุณแม่

แถมยูสะก็พูดอีกด้วยว่าถ้าจะคิดแบบนั้นก็คงไม่แปลกหรอก

"แล้วเธอคิดว่าจะอยู่กับลูกสาวฉันจริงๆเหรอ"

"แน่นอนครับ ที่ผมมาวันนี้ก็เพื่อการนี้"

ยูสะซัง ทำให้เราถึงขนาดนี้...

ฮื้ม... รักจัง

"กรุณา ให้ผมแต่งงานกับมิกิซังเถอะครับ"

"คุณพ่อคะ คุณแม่คะ ... "

คุณลูกขอร้องงงงงง ง ง

คุณแม่เริ่มพูดก่อน

"สำหรับฉันแน่นอนว่าเห็นด้วยอยู่แล้วจ้ะ ... คุณล่ะคะ"

"ฉันก็ไม่ติดอะไร มีเด็กอยู่แล้วด้วย ถ้าไม่แต่งสิจะยิ่งแย่"

พอโล่งใจน้ำตาก็ไหลเลยทันที

คุณพ่อคุณแม่ยอมรับให้เราแต่งงานกัน

เยส! กู้ดจ๊อบนะเค้อ !! ปะป๊า หม่าม๊า !

"อะ ... ขอบพระคุณมากครับ !"

-----------------------------------

หลังจากนั้นเราก็กลับมาที่บ้านของเรากัน

วันนี้เป็นวันที่ยาวนานจริงๆ ในความรู้สึก

"ดีจังนะที่คุณพ่อยอมรับน่ะ"

"นั่นสิ ตกใจมากเลยตอนเห็นยูสะซังน่ะ ! อย่างกับคนละคนแน่ะ"

วันนี้เหนื่อยจริงๆแล้ว

แล้วเราก็ล้มตัวลงนอน

ยูสะซังก็นอนลงข้างๆแล้วเข้ามากอดเรา

"จริงๆแล้วตอนแรกที่รู้ ... ฉันน่ะกลุ้มใจมากเลยนะ"

"เอะ ?"

"ก็ฉันถูกพ่อแม่ทิ้งนี่นา เลยไม่รู้ว่าการได้รับความรักจากพ่อแม่น่ะเป็นยังไง

เลยไม่มั่นใจว่า จะเป็นพ่อที่ดีได้รึเปล่า"

ตอนนั้นที่ทำหน้าลำบากใจ เพราะเรื่องนี้เองเหรอ

"แต่ตอนนี้ฉันแค่คิดว่าอยากจะดูแลเธอกับลูกให้ดี

ความไม่สบายใจก็หายไปหมด

นี่ ... รู้สึกมั้ย .. ความรู้สึกของชั้นน่ะ"

"ยูสะซัง....ขอบคุณนะคะ ฉัน มีความสุขมากเลย"



"เวลาที่ได้กอดเธอแบบนี้ .. ฉันรู้สึกดีที่สุดแล้ว"

--------------------------------------

หลายวันต่อมา

"กลับมาแล้วจ้า"

พอมองไปที่ครัวก็เห็นหน้ายูสะที่กำลังโกรธอยู่

"โธ่ ทำไมออกไปคนเดียวล่ะ ก็บอกว่าให้รอจนกว่าฉันจะกลับไง"

"ไม่เป็นไรหรอกน่า ไปใกล้ๆเอง"

"ไม่ได้ไม่ได้ ถ้าเกิดอะไรจะทำยังไงล่ะ เป็นร่างกายที่สำคัญสำหรับฉันมากๆๆๆๆเลยนะ"

"ขอโทษนะ ต่อไปจะระวังนะ"



เค้าแนบหูไว้กับท้องเราแล้วก็หัวเราะอย่างมีความสุข

"ฮ้า ... ทำอย่างนี้แล้วรู้สึกสบายใจจัง"

"ฮิๆ ยูสะซังทำแบบนี้เหมือนเด็กเลย"

"ไม่ใช่นะ ฉันเป็นพ่อต่างหาก ฉันเป็นปะป๊านะ! ปะป๊าของเด็กคนนี้"

แล้วยูสะก็จูบที่หลังมือเราเบาๆ

เค้ารอลุ้นตอนเกิดว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย

แล้วต้องเห็นหน้าก่อนด้วยถึงจะตั้งชื่อลูก

ตอนนี้ขอนอนกอดเราแบบนี้ก็พอ

"ชั้นน่ะ เป็นปะป๊า ที่จะดูแลลูก กับหม่าม้าคนนี้นะ"

ขอบคุณที่ทำให้มีความสุขขนาดนี้นะคะ

ต่อไปนี้ก็จะมีความสุขด้วยกัน ตลอดไปนะ


-End-


ไอเลิฟยูวววววววววววววววววววว

กรีดร้องง

เก็บไปฝันดีกว่า... คิกๆ




ปล. ขอโทษนะค้าที่กลับมาเขียนป่านนี้

คือว่าทิ้งไว้นานก็เลยไม่รู้ว่ายังจะมีคนอ่านอยู่มั้ยด้วย

แล้วเกมก็เก่าแล้ว อยากรีวิวเกมใหม่

แต่เกมใหม่ไม่อะฮ้างเท่าเกมนี้เลย =w=

เมื่อคืนเป็นบ้า นอนไม่หลับเลยมานั่งเขียนใหม่

อย่างน้อยก็เอาเรื่องของยูสะขึ้นก่อน

เพราะคนนี้เป็นคนที่ทำให้รู้ว่า

"ความรัก(ของสาวโอตาคุ)...มันเป็นยังไง"

ไม่เวอร์นะ พูดจริง


ปล2 ที่เคยค้างไว้คือเรื่องของโทโมยะ ?

อยากให้เขียนกันมั้ยคะ เผื่อคาใจ

เดี๋ยวแฟนๆโทโมยะหาว่าลำเอียง



〚 Emil ❤ 遊佐拓海 〛
View full profile